ഈ വിജയത്തില്‍ രഹസ്യമായി ഞാനും സന്തോഷിച്ചോട്ടേ.....

കേരള സംഗീത നാടക അക്കാദമിയുടെ മികച്ച നാടക സംവിധായകനുള്ള അവാര്‍ഡ് നേടിയ മിസ്റ്റര്‍ അരുണ്‍ലാല്‍...പെരിങ്ങോട് സ്കൂള്‍ വാര്‍ഷികത്തില്‍ വച്ച് ആദരിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍.......അരുണ്‍ലാലിന്റെ ഈ വിജയത്തില്‍ ഏറ്റവും സന്തോഷിക്കുന്ന വ്യക്തികളില്‍ ഒരാളാണു ഞാന്‍. ബാലനായിരുന്ന അരുണ്‍ലാലിന്റെ മനസ്സില്‍ നാടകത്തിന്റ്റെ ആദ്യവിത്ത് എറിഞ്ഞ വ്യക്തി ഞാന്‍ ആയിരിക്കും എന്നതു ആ സന്തോഷത്തെ ഇരട്ടിപ്പിക്കുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഞാന്‍ പെരിങ്ങോട് സ്കൂളില്‍ അധ്യാപനം തുടങ്ങിയ ആദ്യ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ അരുണ്‍ലാല്‍ അവിടത്തെ എല്‍ പി വിദ്യാര്‍ത്ഥി ആയിരുന്നു. അന്നു എല്‍ പി സ്കൂളുകള്‍ക്ക് കലോത്സവത്തില്‍ ജില്ലാതലം വരെ പങ്കെടുക്കാന്‍ അവസരം ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം. നാടകം തുടങ്ങി എല്‍ പി ക്കാര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ ഇനങ്ങളില്‍ മത്സരിക്കാന്‍ അവസരം ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം . കവയത്രി കൂടി ആയ കെ. പി ശൈലജ ടീച്ചര്‍, ഇപ്പോഴത്തെ എല്‍ പി ഹെഡ്മിസ്ട്ട്രസ് സൂര്യാഭായ് ടീച്ചര്‍ എന്നിവരുടെ നേത്രുത്വത്തില്‍ നടത്തിയിരുന്ന കലോത്സവ പരിശീലനത്തിന്റെ ചുമതലയില്‍ എനിക്കും പങ്കാളിത്തം ലഭിച്ചു. മോണോആക്റ്റ് , നാടകം എന്നിവയുടെ ചുമതല്‍ എനിക്കു ലഭിച്ചു. അതു വരെ തുടര്‍ന്നു വന്ന രീതിയില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഒരു മോണോ ആക്റ്റ് ഞാന്‍ രൂപ കല്പന ചെയ്തു. അഭിനയിക്കാന്‍ ആയി തിരഞ്ഞെടുത്തത് അരുണ്‍ലാലിനെ.“ മുക്കുവനും ഭൂതവും ” എന്ന കഥയാണു ഞാന്‍ മോണോ ആക്റ്റ് ആക്കിയത്. കഥകളിയുടെ ചില സങ്കേതങ്ങള്‍ കൂടി ഉള്‍പ്പെടുത്തിയ ആ മോണോ ആക്റ്റിനു ജില്ലാ തലത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം ലഭിച്ചു. ശൈലജ ടീച്ചര്‍ കൊണ്ടു വന്ന എം എസ് നമ്പൂതിരിയുടെ ചില സ്ക്രിപ്റ്റുകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ അക്കാലത്ത് എന്റെ സംവിധാനത്തില്‍ കലോത്സവത്തില്‍ പങ്കെടുപ്പിച്ചു. കുന്താപ്പി ഗുലു ഗുലു,മോഹന സുന്ദര പാലം തുടങ്ങിയവ അവയില്‍ ചിലതു. അരുണ്‍ലാല്‍ , രാജശ്രീ, കണ്ണന്‍ വിജയന്‍... തുടങ്ങി പല കുട്ടികളും അന്നു അഭിനയത്തില്‍ മികവു പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. അതില്‍ അരുണ്‍ലാല്‍ മാത്രമാണെന്നു തോന്നുന്നു പില്‍ക്കാലത്ത് നാടകം സ്വന്തം വഴിയായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാതെ പോയി പിന്നീട് നാടക വഴിയില്‍ വിജയിച്ച് മുന്നേറുന്ന മറ്റൊരു വ്യക്തിയാണു അസി പെരിങ്ങോട് എന്ന് വിളിക്കുന്ന അസീസ് . മറ്റു കുട്ടികള്‍ ഒക്കെ ഏതു നിലയില്‍ ആണു എന്നു അറിവില്ല എങ്കിലും അവര്‍കകും ജനമസ്സുകളുടെ ആദരം ഏറ്റു വാങ്ങുന്ന അരുണ്‍ലാലിനും കലയുടെ ഈ ലോകത്തു കൂടുതല്‍ വിജയങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകട്ടെ എന്നു മനസ്സു നിറഞ്ഞ് അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഗന്നം സ്റ്റൈല്‍? .......

നേരമൊട്ടും വൈകിയില്ല കൂട്ടുകാരേ പോരൂ, കൂട്ടുകാരേ പോരൂ.....വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് കേരള ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത്ത് കലാജാഥയില്‍ കേട്ട ഒരു ഗാനം. ഒരു സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥി എന്ന നിലയില്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ നന്മയുടെ ചിന്തകള്‍ പാകാന്‍ ഇത്തരം ഗാനങ്ങള്‍ വഹിച്ച പങ്ക് ചെറുതല്ല. മെയ്യനങ്ങാ വേല ചെയ്തോര്‍ മേലെ മേലെ ആയി, മെയ്യുരുക്കി വേല ചെയ്തോര്‍ വയ്യ വയ്യേന്നായി.... എന്തു കൊണ്ടിതു എന്തു കൊണ്ടിതു എന്നറിയില്ലല്ലോ? മലയ്യാളിയുടെ മനസ്സില്‍ പുതിയ ചിന്തയും ഉണര്‍വും പ്രതികരണ ശേഷിയും വളര്‍ത്തുന്ന എത്രയോ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍                                                                                                                     .                                                                                                                                               “ടെറസിന്‍ വീടു കാറും ഫ്രിഡ്ജും പണമുള്ളവനു ലഭിച്ചാല്‍ നാട്ടില്‍ വികസനമാണെന്നോര്‍ത്തു നടക്കണ വിവരം കെട്ടവരേ നാടിന്നപകടമാണീ ചിന്താഗതിയിതു മനസ്സിലിരുന്നോട്ടെ ....”                                                                                                                                                                                                                      .മാപ്പിളപ്പാട്ടിന്റെയോ നാടന്‍ പാട്ടിന്റേയോ ഒക്കെ  ഈണത്തിലുള്ള ഇത്തരം  പാട്ടുകളിലൂടെ ....പരിഷത്ത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് നമുക്ക് നല്‍കിയ പല മുന്നറിയിപ്പുകളും    ഇന്ന് ഭീകര സത്യമായി നമ്മുടെ മുന്നില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നു. നമ്മള്‍ നേടിയ നന്മകള്‍ പലതും നശിച്ച് പൂറ്വാവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു. പരിഷത്ത് അന്നു തുടങ്ങിയ പോരാട്ടം കൂടുതല്‍ കരുത്തോടെ തുടരേണ്ടുന്ന സമയം സമാഗതം ആയിരിക്കുന്നു( സ്കൂള്‍ വാര്‍ഷികത്തിനു തയ്യാറെടുക്കുമ്പോള്‍ ആണു പരിഷത്തിന്റെ ഗാനങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്നതു. പരിഷത്ത് ഒരു ഗാനത്തിലൂടെ നല്‍കിയ സന്ദേശം പുതിയ തലമുറയ്ക് കൈമാറാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്ന സന്തോഷത്തോടെ ഞാനും കുട്ടികളും ചേര്‍ന്നു പാടുന്നു“‘അക്ഷരങ്ങള്‍ മൂര്‍ച്ചയുള്ളൊരായുധമാകുമ്പോള്‍ പുഷ്തകങ്ങള്‍ നമ്മളുടെ  കൂട്ടുകാരാകുമ്പോള്‍ സംഘബോധം നമ്മളെ നയിക്കുവാനെത്തുമ്പോള്‍ സംഗതികളൊക്കെ നമ്മുടെ ഇംഗിതം പോലാകും ”   ഗന്നം സ്റ്റ്യില്‍ എന്ന സിനിമാറ്റിക് ഡാന്‍സിലൂടെ എന്റെ കുട്ടികളുടെ ശരീരത്തിനു  ഉണര്‍വു നല്‍കുന്നതിനേക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം പട്ടിണിയായ മനുഷ്യാ നീ പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്തോളൂ പുത്തനൊരായുധമാണു നിനക്കതു പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്ത്തോളൂ എന്ന പാട്റ്റിലൂടെ കുട്ടികളുടെ മനസ്സ് ഇളക്കുന്നതിനാണു. 

ഹോം വര്‍ക്ക്

“ഹോം വര്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്നതു പോരാ.. പോരാ..”  സാധാരണ പീ ടി എ യോഗങ്ങളില്‍ചില രക്ഷിതാക്കള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്ന സ്ഥിരം പരാതി ആണു ഇതു. മുമ്പത്തേക്കാള്‍ ശതമാനം കൂടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും സ്കൂളില്‍ കുട്ടിയെ കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാന്‍/ പി ടി എ ക്ക് വരുന്നവരുടെ എണ്ണം  വളരെ കുറവാണു . വരുന്നവരില്‍ തന്നെ ഭൂരിഭാഗവും മിനുട്സില്‍ ഒപ്പിട്ട് പോകാന്‍ പാകത്തിനു വാഹനം വിളിച്ചാണു വരുന്നത്. വളരെ നിര്‍ബന്ധമായി ഇരുത്തിയാല്‍ തന്നെ കുട്ടിയുടെ നിലവാരം, അതുയര്‍ത്താന്‍ ചെയ്യുന്ന കാര്യം ഇവയെ കുറിച്ചൊക്കെ കണ്ഠ ക്ഷോഭം ചെയ്താല്‍ “ അവന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നാല്‍ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. നല്ല അടി കൊടുത്തോളൂ ,”എന്നും പറഞ്ഞു  തടി തപ്പുന്നവരാണു ഭൂരിഭാഗവും . അവശേഷിക്കുന്ന വിരലില്‍ എണ്ണാവുന്ന രണ്ടോ മൂന്നോ പേരാണു ഹോം വര്‍ക്കിനു വേണ്ടി മുറവിളി കൂട്ടുന്നവര്‍. അയല്പക്കത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം കുട്ടിക്ക് അവരുടെ മമ്മി/ ട്യൂഷന്‍ ടീച്ചറ്  my head= അച്ഛന്റെ തല എന്നു ആവര്‍ത്തിച്ച് എഴുതിക്കുന്നതു പോലെ തന്റ്റെ കുട്ടിയെ കൊണ്ടും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ചെയ്യിക്കണം എന്നും അതിലൂടെ തന്റെ കുട്ടിയെ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയത്തില്‍ അയക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ദുഖംതീറ്ക്കണം എന്നുമാണു ഇതില്‍ ചിലരുഇടെയെങ്കിലും ഉള്ളിലുള്ളതു. രക്ഷിതാക്കള്‍ വിദ്യാലയത്തിന്റെ ഭാഗമാണു എന്ന തിരിച്ചറിവു ഉള്ളതിനാലും എ, ന്തെങ്കിലും അഭിപ്രായമുള്ളവരാണല്ലോ ഇവര്‍ എന്നതിനാലും ഇവരെ ത്രുപ്തിപ്പെടുത്താതെ തരമില്ല. അതിനാല്‍ ഞങ്ങളില്‍ പലരും ദിവസവും ഹോം വര്‍ക്ക് നല്‍കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാകുന്നു. പുതിയ പഠന രീതി അനുസരിച്ച് അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ വിവരശേഖരണം, സ്വര്‍വേ, തുടങ്ങി സ്കൂളിനു പുറത്തു പല പഠനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും കുട്ടികള്‍ക്ക് ചെയ്യാനുണ്ട് എന്നതാണു വസ്തുത.( അവയില്‍ പലതിനും രക്ഷിതാക്കളുടെയും സന്മൂഹത്തിന്റേയും സഹായം അനിവാര്യമാണ്‍. എന്നാല്‍ അത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ പോലും ആരുടേയും സഹായം കുട്ടികള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല) എന്നാല്‍ അതൊന്നും ഹോം വര്‍ക്കായി മേലപറഞ്ഞ വിഭാഗക്കാറ് അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ഇനി ഹോം വര്‍ക്ക് കൊടുത്താലോ  40 കുട്ടികള്‍ ഉള്ള ക്ലാസ്സില്‍ പത്തില്‍ താഴെ പേരാണു അതു ചെയ്തു വരുന്നവര്‍. പല പി. ടീ എ യോഗങ്ങളിലും ഇക്കാര്യം അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഫലം തഥൈവ. ഹോം വര്‍ക്കിനായി മുറവിളി കൂട്ടുന്നവരുടെ കുട്ടികള്‍ പോലും അതു ചെയ്യുന്നില്ല.  കാരണം അന്വേഷിക്കാതെ തരമില്ലല്ലോ. അന്വേഷിച്ചു. കുട്ടികളുടെ ദൈനം ദിന പഠന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ച് സഹായിക്കുന്നത് ഒന്നോ രണ്ടോ രക്ഷിതാക്കള്‍ മാത്രമാണു എന്നതാണു സത്യം . ഭൂരിഭാഗം പേരും മാസത്തില്‍ ഒരിക്കലോ പരീക്ഷപേപ്പറ് കിട്ടുമ്പോഴോ മാത്രമാണു കുട്ടികളുടെ പുസ്തകം ഒന്നു കാണുന്നതു തന്നെ. ഇതിന്റെ കാരണം അന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു രക്ഷിതാവിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നു ചിന്തിച്ചേ മതിയാകൂ.നമ്മുടെ പൊതുവിദ്യാലയത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ സാമ്പത്തികമായി   ഇടത്തരം അധവാ പിന്നോക്ക അവസ്ഥയിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്നു വരുന്നവരാണു. കുടുംബം പുലര്‍ത്തുന്നതിനായി രാപകല്‍ വിയര്‍പ്പൊഴുക്കുന്ന(സര്‍ക്കാര്‍ അര്‍ധസര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാരേക്കാള്‍ ഭൂരിഭാഗവും വാര്‍പ്പു പണി ,തൊഴിലുറപ്പ, മരപ്പണി തുടങ്ങി കായിക  അധ്വാനം ഏരെ ആവശ്യമുള്ള തൊഴിലുകള്‍ ചെയ്യുന്നവരാണു) ഇവര്‍ പകലത്തെ അദ്ധ്വാനത്തിനു ശേഷം വേണം വീട്ടിലെത്തി അടുപ്പ് കത്തിച്ച് മക്കള്‍ക്ക് രണ്ട് വറ്റ് കൊടുക്കുവാന്‍. അതു കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഒന്നു തല ചായ്ച്ചാല്‍ മതി എന്ന അവസ്ഥയിലായിരിക്കും.കുടുംബനാഥന്‍ മദ്യപാനശീലക്കാരന്‍ ആണെങ്കില്‍  അതെ തുടര്‍ന്നുള്ള വഴക്കും വയ്യാവേലിയും വേറെയും. ഇതിനിടയില്‍ താന്‍ പണ്ട് എങ്ങോ പഠിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ട \ പഠിച്ച് മറന്നു പോയ പാഠങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്ത് കുട്ടിയെ ഹോം വര്‍ക്ക് ചെയ്യാന്‍ സഹായിക്കാനുള്ള കരുത്ത് എത്ര രക്ഷിതാക്കള്‍ക്ക് കാണും? വേണമെങ്കില്‍ പോയിരുന്നു പഠിക്കെടാ എന്ന്  കുട്ടിയോട് ഒന്നു കണ്ണുരുട്ടാം (മദ്യപാനശീലമില്ലാത്തവരാണെങ്കില്‍ പോലും ഒന്നു പുറത്തിറങ്ങുകയോ ,ടി വി കാണുകയോ ചെയ്ത് ഒന്നു റിലാക്സ് ചെയ്യാനായിരിക്കും ശ്രമിക്കുക. തന്റെ കുട്ടിയോടുള്ള കടമ നിറവേറ്റുന്നു എന്നു  സ്വയം ബോധ്യം വരുത്താന്‍ ഏതെങ്കിലും ട്യൂഷനു കുട്ടിയെ ചേര്‍ക്കുക മാത്രമാണു ഈ രക്ഷിതാവിനു പിന്നെ ആകെ ചെയ്യാനുള്ളത്(സ്കൂളില്‍ നടക്കുന്ന പഠനത്തിനെ സഹായിക്കുന്നതിനു പകരം വേറെ ഒരു രീതിയില്‍ പാഠം പഠിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്ന ചില   ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസുകള്‍ പലപ്പോഴും ഈ കുട്റ്റികള്‍ക്ക് മറ്റൊരു പീഡനകേന്ദ്രമായി മാറുന്നതും ആരും അറിയാറില്ല) . ഇങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍ ഒരു രക്ഷിതാവു എത്ര മാത്രം നിസ്സഹായനാണു.    കുട്ടിയെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ചുമതലപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥാപനത്തില്‍ ഏല്പിച്ചു  കഴിഞ്ഞാല്‍ അതു അവിടെ നടക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ മാത്രമേ അവര്‍ക്ക് കഴിയൂ. അതു കൊണ്ട് തന്നെ  ഔപചാരിക പഠനം എന്നത്( ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട പലപാഠങ്ങളും കുട്ടി സ്വന്തം കുടുംബത്തില്‍ നിന്നും സമൂഹത്തില്‍ നിന്നും അനുഭവത്തിലൂടെ നേടി എടുക്കേണ്ടതാണല്ലോ) സ്ക്കൂളില്‍ വച്ചു തന്നെ നടക്കേണ്ടതാണു. ഒരു ഹോം വര്‍ക്കിലൂടെ പഠിക്കേണ്ടതല്ല. ഹോം വര്‍ക്ക്  നല്‍കുകയാണെങ്കില്‍ തന്നെ കുട്ടിയുടെ കുടുംബ സാഹചര്യം നേരിട്ട്   മനസ്സിലാക്കി അവനു സ്വയം ചെയ്തു രസിക്കാന്‍ പാകത്തിലുള്ള ഹോം വര്‍ക്കുകള്‍ തന്നെ ആയിരിക്കണം. പുതിയ് പുസ്തക പരിഷ്കരണം വരുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ അതിന്റ്റെ നിര്‍മാണത്തില്‍ വരെ ഇക്കാര്യത്തിനു പ്രഥമ പരിഗണന നല്‍കട്ടെ എന്നു നമുക്ക് ആശിക്കാം. 

തുലാസ്സില്‍ തൂക്കുമ്പോള്‍ തൂക്കക്കട്ടി വേണ്ട എന്നാണോ

ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കലാകാ‍രനെ അനുമൊദിക്കുമ്പോഴൊ ജീവിച്ചിരുന്ന കലകാരനെ അനുസ്മരിക്കുമ്പൊഴൊ പലപ്പോഴും നടത്തുന്ന ചില സ്ഥിരം പ്രയോഗങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. യുഗപ്രഭാവന്‍, അതുല്യന്‍, അനുഗ്രുഹീതന്‍ ,മഹാനടന്‍,ഭാവഗായിക, ആചാര്യന്‍ , കലാനിധി, വരദാനം ... ഇങ്ങനെ ഏതാണ്ട് ആര്‍ക്കും ചേരാവുന്ന ചില പ്രയോഗങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ആണു പലപ്പൊഴും നാം കലാകാരന്മാരെ വിശേഷിപ്പിക്കുക പതിവു, ലേഖനമായലും,അനുസ്മരണപ്രഭാഷണമായാലും കേട്ടു മടുത്ത ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം കടന്നു ചെല്ലുന്നത് വളരെ വിരളമാണു. ഇനി മറ്റൊരു തരം വിലയിരുത്തല്‍ ഉണ്ട്. ഉദാഹരണമായി ടി വി ചാനലില്‍ ഒരു പ്രശസ്ത( ഇതും മേല്പറഞ്ഞ ഗനത്തിലെ വിശേഷണം തന്നെ) നര്‍ത്തകിയെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു പരിപാടിയില്‍ മറ്റൊരുകലാകരന്‍ പറയുന്ന ഓരോ വക്യവും ഞാന്‍ ഞാന്‍ ഞാന്‍ എന്ന വാക്കിനാല്‍ ആണു തുടങ്ങുന്നത്. ഞാന്‍ ഇവരെ അങ്ങനെ ആക്കി,ഇങ്ങനെ ആക്കി എന്നമട്ടില്‍..( ഞാന്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ കാണാമായിരുന്നു എന്നധ്വനി) മറ്റു ചിലരാകട്ടെ ഈ കലാകാരി/ കലാകാരന്‍ വള്രെ ദാരിദ്ര്യത്ത്ലായിരുന്നപ്പോള്‍ എന്റെ അടുത്തു നിന്നു 10 രൂപ കടം ചോദിച്ച്( കൊടുത്തില്ല എന്നതാണു സത്യം) വന്നു...എന്ന മട്ടിലാവും . വേറെ ചിലര്‍ ഞാന്‍ അയാളോടു അന്നു അങ്ങനെ പറഞ്ഞതു കൊണ്ടാണു ഇന്നത്ത് ഈപ്രസിധ്ധി എന്നൊ പറഞ്ഞതു കേട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നു ഏത്രയോ ഉയരത്തില്‍(മരിച്ചു പോയവരെ കുറിച്ചാണെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ ശരിയാവും. അത്ര ശക്തിയുണ്ടാവും ആഉപദേശത്തിനു) എത്തുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ പോകും വിലയിരുത്തല്‍ . എന്നാല്‍ ആ കലാകാരന്‍ ഏതു മേഖലയിലാണോ വിജയിച്ച്ത് ഏതു മേഖല്യ്ക്കു വേണ്ടിയാണൊ നിലനിന്നത് അതിനെ പറ്റി ഒരക്ഷരവും എവിടേയും കാണില്ല. ഒന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും കാടടച്ച് ചില വെടി വ്യ്പ്. ഇവരോട് ഒന്നുകൂടി അമര്‍ത്തി ചോദിച്ചാല്‍ കള്ളി വെളിച്ചത്താവും. എന്നാല്‍ ചിലര് ആകട്ടെ എല്ലാം അറിയും എങ്കിലും കമാന്ന് ഒരക്ഷരം ങ്ങേ..ഹേ,.എന്നാല്‍ ഇതില്‍ നിന്നെല്ലാം വിഭിന്നമായ ചിലരുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് ഈ കലാകാരനെ കുറിച്ച് അടുത്ത പരിചയം ഒട്ടും ഉണ്ടാവില്ല,.എങ്കിലും അവര്‍ ആ കലാകാരനെ കുറിച്ച് പല സ്രോതസ്സുകളില്‍ നിന്നും ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായ വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും (ആരേയും ആര്‍ക്കും പൂറ്ണ്ണവും സത്യസന്ധവുമായി വിലയിരുത്താന്‍ കഴിയില്ല എന്നതു വേറെ വശം ) പരമാവധി ആ കലാകാരനെ വായനക്കാറ്ക്ക്/ ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക്/പ്രേക്ഷകര്‍ക്കു മുന്നില്‍ വരച്ചു വ്യ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും . അതില്‍ അവര്‍ ഊന്നല്‍ കൊടുക്കൌന്ന മെഖലകള്‍ ഏറിയോ കുറഞ്ഞോ ഇപ്രകാരം ആയിരിക്കും.1 . പ്രസ്തുത കലാകാരന്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന \ചെയ്ത മേഖലയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥാനം. 2 അദ്ദെഹം അ മെഖലയില്‍ കൈല്ക്കൊണ്ട നിലപാട്.3 .ആനിലപാട് അദ്ദേഹത്തെയും ആകലാമെഖലയേയും പ്രതികൂലമായൊ അനുകൂലം ആയോ എങ്ങിനെ എല്ലാം സ്വാധീനിച്ചു.4 അദ്ദെഹത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം വിജയമായിരുന്നെങ്കില്‍/ പരാജയമായിരുന്നെങ്കില്‍ അതിനുള്ള കാരണത്തെ കുറിച്ച് സ്വന്തമായകാഴ്ചപ്പാടില്‍ ഒരു വ്യാഖ്യാനം. മുന്നോട്ടുള്ള് ഗതിയില്‍ അദ്ദെഹത്തില്‍ (ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവര്‍) നിന്നു ആസ്വാദകലോകം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വളര്‍ച്ച.5എന്താണു അദ്ദേഹത്ത് മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത് തുടങ്ങിയവ്ക്കൊപ്പം അദ്ദേഹവുമായുള്ള ജീവിതസന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ നിന്നു മറക്കാനാവാത്ത ചില മുഹൂര്‍ത്തങ്ങലുടെ മേന്‍പൊടിയുംചേര്‍ക്കും . ഇങ്ങനെ അല്ലെ അനുമോദനങ്ങളും അനുസ്മരണങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും അര്‍ത്ഥപൂറ്ണ്ണമാക്കേണ്ടത്. യോഗങ്ങളാണെങ്കില്‍ അതു പൊലിപ്പിക്കുവാന്‍ മഹാരഥന്മാരായ പ്രാസംഗികരേയും , ജനപ്രതിനിധികളേയും ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ മരുന്നിനെങ്കിലും ഒടുവില്‍ പറഞ്ഞ വിഭാഗത്തില്‍ പെറ്റുന്ന(ഹോം വര്‍ക്ക് ചെയ്ത) ഒരു പ്രാസംഗികനെ ഉള്‍പ്പ്പ്പെടുത്തുവാന്‍ നമുക്ക കഴിയേണ്ടതല്ലേ. അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാം, തിരിച്ചും മരിച്ചും ദൈവനാമങ്ങള്‍ തിരുകി ..ആയ നമ എന്നു പാടുന്ന ചില ഭക്തിഗാനങ്ങള്‍ പോലേ അരോചകം തന്നെ ആണു.

His art hid many aches of the heart - The Hindu

His art hid many aches of the heart - The Hindu

http://www.thehindu.com/news/cities/Kochi/his-art-hid-many-aches-of-the-heart/article5000309.ece

പിറ്റെന്നതെതക്കുള്ള പാഠം പഠിച്ചു കഴിയുമ്പോള് മണി പത്തര.ഒരു ഉറക്കം കൊണ്ട് മൂന്നു മണിയാവും .അലാറം കേട്ട് ഉണര്ന്നില്ലെന്കില് ചൂരല് പ്രയോഗം .അത് ഇടയ്ക്കു തരപ്പെടാരുണ്ട് .അതിനാല് മൂന്ന് മണിക്ക് മുമ്പ് തന്നെ ഭയന്ന് ............സന്ദര്‍ശിക്കൂ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   ആട്ടവിളക്ക്

ചൂണ്ടുവിരല്‍: പൗലോ ഫ്രയറും വിമര്‍ശനാത്മക ബോധനശാസ്ത്രവും പ്രശ്നാധ...

ചൂണ്ടുവിരല്‍: പൗലോ ഫ്രയറും വിമര്‍ശനാത്മക ബോധനശാസ്ത്രവും പ്രശ്നാധ...: അക്കാദമിക സത്യസന്ധത പുലര്‍ത്താത്ത പരമ്പര മാതൃഭൂമിക്കു കളങ്കം  എന്ന ലേഖന പരമ്പരയുടെ തുടര്‍ച്ച ആമുഖം അക്കാദമികമായ ചര്‍ച്ചകളില്‍ ഏര്‍പ്പെടു...

എല്ലാ തിരമാലകളുമൊരു പോലെ ആയാല്‍                                                                                                                                   .വിശാലമായ കടലിന്റെ തീരത്ത് കാല്‍ നീട്ടി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ തിരമാലകള്‍ വന്നു നമ്മെ തഴുകും. ഇട്ക്ക് ചിലതിരമാലകള്‍ നമ്മള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാള്‍ കരുത്തിലാകും വന്നടിക്കുക .അതു നമ്മുടെ ശരീരം അടിമുടി നനച്ചേക്കാം.ഒരു പക്ഷെ നമ്മെ പിടിച്ചു വലിച്ച് കൊണ്ടു പോകാന്‍ ശ്രമിച്ചേക്കാം . കൊച്ചു കൊച്ചു തിരമാലകള്‍ക്കു ശേഷം വരുന്ന ആ തിരമാലയെ നമ്മള്‍ പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിക്കും. എന്നാ‍ല്‍ കാറ്റും കോളും നിറഞ്ഞ കടല്‍ തീരത്ത് തുടര്‍ച്ചയായി വരുന്ന (ഇതിലും ശക്തമായി വരുന്ന) തിരമാലകള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ഒരു മടുപ്പ് തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്നു. അതു ഓര്‍മ്മയില്‍ -മനസ്സില്‍ ... പതിയാതെ പോകുന്നു.                                                           . ഇന്നു മാധ്യമലോകം തുടര്‍ച്ചയായി ഇത്തരം തിരമാലകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതു പതിവാക്കിയിരിക്കുന്നു.ആളും ആരവവും ഇല്ലെന്നു തോന്നിയാല്‍ പ്രധാന വാര്‍ത്തകളെ പോലും തമസ്കരിക്കുവാന്‍ ഇവറ് മിടുക്കരാണു.   ആളുള്ള കടല്‍ത്തീരങ്ങളില്‍ എല്ലാം ചെറിയ ഓളങ്ങളെ പോലും പര്‍വതീകരിച്ച് കൂറ്റന്‍ വാര്‍ത്താ‍ തിരമാലകളേ തീറ്ത്തു കൊണ്ടിരിക്കയാണിവര്‍ .(ഒരേ കാര്യം തന്നെ തിരിച്ചും മറിച്ചും മറിച്ചും തിരിച്ചും എഴുതി നിറക്കുന്നു) വാര്‍ത്തകളുടെ ഈ കുത്തൊഴുക്കില്‍ പ്രധാനമായവ പോലും നമ്മുടെ സ്മ്ര്തിപഥത്തില്‍ പതിയാതെ പോകുന്നു. ഇതിനൊരു ഉദാഹരണം പറയാം. ഈയടുത്ത ഒരു ദിവസം ഞാനും എന്റെ ചില സുഹ്ര്ത്തുക്കളും കലയേയും കലാകാരനേയും കുറിച്ച് ചില ചര്‍ച്ചകള്‍ നടത്തുകയായിരുന്നു. കലാസ്നേഹികളായ ആ സുഹ്ര്ത്തുക്കളില്‍ ഒരാള്‍ കഥകളി രംഗത്തു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു കലാകാരന്‍ ആയിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും ചറ്ച്ച കഥകളി കലാകാരന്മാരെ കുറിച്ചും അതു വഴി കഥകളിയിലെ സ്ത്രീലാവണ്യത്തിന്റെ പര്യായമായ ശ്രീ കോട്ടക്കല്‍ ശിവരാമന്‍ ആശാന്റെ മാസ്മരികതയെ കുറിച്ചും ഒക്കെ ആയി. ചര്‍ച്ചക്ക് ഒടുവില്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു ആസ്വാദകന്‍ “ ശിവരാമന്റെ വേഷം കണ്ടിട്ട് ഒരു പാട് കാലായി. അദ്ദേഹം ഇപ്പൊ എവട്യാ..അസുഖോന്നും?...?”ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി. പത്രങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചത് ഇനി സ്വപ്നമാവുമോ..“ഹെയ് അദ്ദേഹം  ...മരി.. ച്ചി...ല്യേ?” ഞാന്‍ ശങ്കിച്ച് ചോദിച്ചു”.“എയ് . ല്യാട്ടൊ...ഞാന്‍ ഒന്നും അറിയ്ണ്ടായ്ല്ല്യാ..”കഥകളി കലാകാരന്‍ തറപ്പിച്ചു പറഞെങ്കിലും അയാളുടെ മുഖത്തും ഒരു ശങ്ക ഭാവം മിന്നി മറഞ്ഞു. എനിക്കാണെങ്കില്‍ വിശസിക്കാന്‍ പ്രയാസം . എന്നാലും കഥകളി കലാകാരന്‍ തന്നെ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോള്‍.......ഞാന്‍ വായ്ച്ചു ന്നു ന്റെ തോന്നലാകും .അച്ഛന്‍ ആനപ്പുറത്ത് കേറീച്ചാലും ....തഴമ്പ് പോയിട്ട് ഒരു നെറം മാറ്റം കൂടി ഇല്യല്ലൊ എന്ന്കുറ്റബോധത്തോടെ ഞാന്‍ പിന് വലിഞ്ഞു.... നെറ്റിലേക്ക്............കോട്ടയ്ക്കല്‍ ശിവരാമന്‍ അരങ്ങൊഴിഞ്ഞു.http://malayalam.oneindia.in/news/2010/07/20/kerala-kathakali-artist-kottakkal-sivaraman-obit.html

വര്‍ക്കേഴ്സ് ഫോറം: ഈ മേളകള്‍ ആര്‍ക്കുവേണ്ടി?

വര്‍ക്കേഴ്സ് ഫോറം: ഈ മേളകള്‍ ആര്‍ക്കുവേണ്ടി?: മലപ്പുറത്തെ മഹോത്സവം വിജയകരമായി സമാപിച്ചു. നടത്തിപ്പുകാര്‍ക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കും  എന്തുകൊണ്ടും അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒരു നേട്ടം തന്നെയാണത്. ഏഷ്യ...

LIGHT MUSIC:By Samgeeth .p. A grade in kerala school kalotsavam 2013 h...

Sageeth :kerala school kalolsavam 2013 Video Online - Asianet-News-Shows-Watch-online

Sageeth :kerala school kalolsavam 2013 Video Online - Asianet-News-Shows-Watch-online

ഞാനും ഒരു മനുഷ്യന്‍ അല്ലേ?

ഞാനും ഒരു മനുഷ്യന്‍ അല്ലേ?.... പെരിങ്ങോട് സ്കൂള്‍ ശതാബ്ദിയുടെ സോവനിര്‍ കമ്മറ്റിയുടെ കണ് വീനറ് ആയ എനിക്കു സന്തോഷവും അഭിമാനവും ഉള്ള പരിപാടിയാണു നവംബര്‍ 5 നു നടക്കുന്ന സോവനീര്‍ പ്രകാശനവും ശതാബ്ദി മന്ദിര ഉദ്ഘാടനവും .എന്റെ കണ്വീനര്‍ഷിപ്പില്‍ സോവനീറ് കമ്മറ്റി സാമന്യം നല്ല നിലയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു എന്നതില്‍ ഞങ്ങള്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ എല്ലാം തന്റെ കൈപ്പിടിയില്

‍ ഒതുക്കി തന്നിഷ്ടം നടപ്പാക്കുന്ന ഒരു അധ്യാപകനും ഉപദേഷ്ടാക്കളായി കൂടെ നടക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം യുവാക്കളും (പ്രായം അമ്പതിനോടടുത്ത്)ചേര്‍ന്ന് ശതാബ്ദിയേയും സ്കൂള്‍ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളേയും ഒന്നാകെ അവരുടെ ഏകാധിപത്യം നടപ്പാക്കാനുള്ള വേദി ആക്കിയ കാര്യം പരസ്യമായ രഹസ്യമാണല്ലോ. ഗാനമേള തൊട്ട് വാദ്യ വിസ്മയം വരെ പരിപാടികളുടെ ഓരോ കമ്മറ്റിയിലും ഇടിച്ചു കയറി അവര്‍ തങ്ങളുടെ മേധാവിത്തം ഉറപ്പിച്ച കഥ എല്ലാവറ്ക്കും അറിയാം.പലപ്പോഴും മിക്ക കമ്മറ്റികളേയും അവര്‍ വെറും നോക്കുകുത്തികളാക്കി. അക്കൂട്ടത്തില്‍ എന്റെ കമ്മറ്റിയിലും കടന്നു കൂടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അതിനു പറ്റാതെ വന്നപ്പോള്‍ ചില രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങളിലൂടെ കമ്മറ്റിയെ ഫ്രീസ് ചെയ്തു. ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. പിടി വാശി മൂലം ഒരു സ്ഥാപനത്തിനു പേരു ദോഷം വേണ്ട എന്നു കരുതി എന്റെ സമ്മതത്തോടെ ആ അധ്യാപകനേയും ചില സില്‍ബന്ധികളേയും കമ്മറ്റിയില്‍ചേര്‍ത്തപ്പോള്‍ മാത്രമാണു ആ മരവിപ്പു നീങ്ങിയത്. മറ്റു പ്രധാന കമ്മറ്റിയുടെ ചുമതല ഉള്ള ആ മാന്യ ദേഹത്തിനു പക്ഷെ എവിടെ സമയം. അവരുടെ തിരക്ക് കഴിയും വരെ സോവനീറ് തണുപ്പിച്ചിടാന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു അവരുടെ രഹസ്യ ധാരണ എന്നു വേണം കരുതാന്‍ അങ്ങനെ മാര്‍ച്ചില്‍ പ്രകാശനം ലക്ഷ്യമിട്ട സോവനീറ് ജൂണ്‍ 12(സ്ക്കൂള്‍ സ്ഥാപകദിനമായ അന്നായിരുന്നു ശതാബ്ദിയുടെ സമാപനം വേണ്ടിയിരുന്നത്) കഴിഞ്ഞും ഡിടിപി രൂപത്തില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.എന്നാല്‍ ഈ കോലാഹലങ്ങളുടെ സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍ക്കിടയിലും പ്രമുഖരായ 70ഓളം സാഹിത്യകാരന്മാരുമായി നിരന്തരം ബന്ധപ്പെട്ടതില്‍ ലഭിച്ച നാല്പതിലേറെ രചനകളും പ്രാദേശികമായി ശേഖരിച്ച് പത്തിലേറെ രചനകളും ,പത്രാധിപ സമിതിക്കു വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ തന്നെ തയ്യാറാക്കിയ പല ലേഖനങ്ങളും കുട്ടികളുടെ രചനകളും ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം പ്രൂഫ് വായന കഴിഞ്ഞ് ഡി. ടി. പി. വറ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആവശ്യമായ മിക്ക ഫോട്ടോവും ശേഖരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, ലക്ഷ്യമിട്ട പരസ്യത്തിന്റെ പകുതിയോളം ശേഖരിച്ചിരുന്നു. (പരസ്യം പിടിക്കുന്നതില്‍ പ്രാ‍വീണ്യമുള്ളവരെ ആ പേരില്‍ തന്നെ കമ്മറ്റിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തേണ്ടി വന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ ബാക്കി പരസ്യശേഖരണത്തില്‍ ഞാന്‍ മുഖംതിരിക്കുകയാണുണ്ടായത്)ലേയ് ഔട്ട് വര്‍ക്കുകളും ഏതാണ്ട് കഴിയാറായിരുന്നു. പ്രിന്റ് ചെയ്യാന്‍ പ്രസ്സുകാരനുമായി കരാര്‍ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇത്രയും ജോലികള്‍ കഴിയുമ്പോഴാണു മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ച ദിവ്യന്മാര്‍ കടന്നു കയറുന്നത് . ഒടുവില്‍ വാദ്യവിസ്മയത്തിന്റെതിരക്കും അതിനെ തുടര്‍ന്നുള്ള കടിവലികളൂം കഴിഞ്ഞതോടെ ദിവ്യന്മാറ് ഫ്രീ ആയി.പിന്നെ ഇതെല്ലാം ഞ്ഞങ്ങളാണു തലയിലേറ്റുന്നത് എന്ന ഭാവത്തില്‍ അവരുറ്റെ ചിലതെല്ലാം തിരുകി കയറ്റി. എന്നാലോ അതിലുള്ള രചനകളെ കുറിച്ചോ മറ്റോ വല്ല ധാരണയും ഉണ്ടോ ? അതുമില്ല. എന്നാലും എന്റെ കൈ എത്താഞ്ഞാല്‍ ഒന്നും നേരെ ആവില്ല എന്ന ഭാവത്തില്‍ സ്കൂള്‍ സമയത്തും അല്ലാത്തപ്പോഴും പ്രെസ്സിലേക്കെന്നു പറഞ്ഞ് പോയി .ഈ സ്മരണിക ജോലി മുഴുവന്‍ ഞങ്ങള്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടു ചെയ്യുന്നു എന്ന സൂപെര്‍ ഡയലോഗ് ആയി നടന്നു. എനിക്കും സൌകര്യം . ക്ലാസ്സ് ഒഴിവാക്കി അവിടെ പോകണ്ടല്ലോ. അവിടെ ചെയ്യാനുള്ളത് ദിടി. പി ചെയ്യുന്ന ആള്‍ക്കു സ്വതന്ത്രമായി ചെയ്യാനുള്ളതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്ന് എനിക്ക നല്ല ഉറപ്പായിരുന്ന്. എങ്കിലും ആശയക്കുഴപ്പമുള്ള ചില ഫോടോകളെ കുറിച്ച്/ലേഖനത്തെ കുറിച്ച് വൈകുന്നേരങ്ങളിലും മറ്റും സമയം കണ്ടെത്തി വ്യകതതവരുത്താന്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒടുവില്‍ എല്ലാ രചനയും വന്നില്ലേ എന്നു ഞാ എന്റെ സ്വന്തം നിലക്കു ഉറപ്പു വരുത്തി. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ച അതു പ്രിന്റിങ്ങിനു അയച്ചു എന്ന അറിഞ്ഞു.4 ദിവസത്തിനകം പ്രിന്റ് കഴിഞ്ഞ് എത്തും എന്ന് അറിയുന്നു. .മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ച ദിവ്യ സംഘത്തിന്റെ പ്രതിരോധങ്ങളും അമിതമായ ഇടപെടലും മൂലം പല തവണ രാജിക്ക് ഒരുങ്ങിയതാണെങ്കിലും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നില്‍ വച്ച് ഞാന്‍ ഏറ്റെടുത്ത ജോലി പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ഭീരുത്വമാവും എന്നു കരുതി.മാത്രമല്ല പല്ലിട കുത്ത്.... വേണ്ട എന്നു കരുതിമാത്രമാണു അതു ചെയ്യാതിരുന്നത്. പ്രതിരോധങ്ങള്‍ക്കിടയിലും എന്റെ പരിമിതികള്‍ക്ക് അകത്തു നിന്നു സോവനീറിനു വേണ്ടി പരമാവധി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നതില്‍ ഞാന്‍ ക്ര്താര്‍ത്ഥനാണു. രചനകളുടെ ശേഖരണം ,സോറ്ട്ടിങ്ങ,പത്രാധിപ സമിതിക്കു വേണ്ടി ലേഖനങ്ങള്‍ തയ്യാറാക്കല്‍ , ഫോട്ടോ ശേഖരണം എന്നിവയില്‍ കൂടുതലും എന്റെ ഊര്‍ജ്ജമാണു. പാതിയോളം പരസ്യങ്ങള്‍ എനിക്കു കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഭരതന്‍ സാജന്‍, നവീന്‍ (കമ്മറ്റി അംഗം ആയല്ല ,വ്യക്തിബന്ധം മാത്രം )എന്നീ അധ്യാപകരോട് ഞാന്‍ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഏതാനും രചനകള്‍ മാറ്റി നിറുത്തിയാല്‍ ബാക്കി എല്ലാ രചനകളുടേയും പ്രൂഫ് റീഡിങ്ങും എഡിറ്റിങ്ങും നടത്തിയ ചീഫ് എഡിറ്റര്‍ എം . ശിവശങ്കരന്‍ മാസ്റ്റര്‍ കെ.പി ശൈലജ ടീച്ചറ് ,മങ്ങാട്ട് ഉണ്ണിയേട്ടന്‍ എന്നിവരോട്നാം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രിന്റ് ചെയ്തു തരുന്ന നമ്പൂതിരി, ലേ ഔറ്റ് ചെയ്ത എം. എ വേണു,ബസന്ത് ഇവരെ ഒന്നും മറക്കാന്‍ വയ്യ. ഇടിച്ചു കയറി വന്നാണെങ്കിലും ബാക്കി പരസ്യം പിടിച്ജതിന്റെ പേരില്‍ ദിവ്യ സംഘത്തിനും കിടക്കട്ടെ ഒരു നന്ദി.ഇതാണു വാസ്തവം എന്നിരിക്കെ ഇതു മുഴുവന്‍ ഞങ്ങളാണു ചെയ്തത് എന്നു മേനി നടിക്കുന്ന എട്ടുകാലി മമ്മൂഞ്ഞുമാരുടെ അലപത്തത്തെ ഓര്‍ത്ത് സഹതാപം മാത്രം. ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ എന്നോട് ഒരു വാക്കു പോലും ചോദിക്കുകയോ പറയുകയോ(ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ല- മര്യാദ എന്ന വാക്ക് ഡിക്ഷണറിയില്‍ പോലും ഇല്ലാത്തവരില്‍ നിന്നു അതു പ്രതീക്ഷിക്കണ്ടല്ലോ.)ചെയ്യാതെ നോട്ടീസ് അടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നോട്ടീസ് കാണുമ്പോഴാണു വിശദ വിവരം അറിയുന്നത്. ഇതു എന്റെ മാത്രം അനുഭവം അല്ല. . ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ - സോവനീറിനു വേണ്ടി എന്നാല്‍ ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന എല്ലാം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞ സാഹചര്യത്തില്‍ - നവംബറ് അഞ്ചിനു അതു പ്രകാശനം ചെയ്യപ്പെടാന്‍ പോകുന്നു എന്നറിയുന്ന ഈ വേളയില്‍ സന്തോഷപൂറ്വം ഈ ആലങ്കാരിക പദവി രാജി വക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയാണു. ആത്മാഭിമാനം ഉള്ള ആര്‍ക്കും സഹിക്കാവുന്നതില്‍ അപ്പുറം കറ്റന്നു കയറ്റം നടത്തിയ ഈ സംഘത്തോടുള്ള പ്രതിഷേധം ഇങനെയെങ്കിലും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ ഞാന്‍ എന്ന്റ്റെ മനസ്സാക്ഷിയോടു ചെയ്യൂന്ന വഞ്ചനയാകും.സ്മരണികാ പ്രകാശനത്തിലും ശതാബ്ദി മന്ദിര ഉല്‍ഘാടന വേളയിലും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാവണം എന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു. തുടര്‍ന്ന് സ്ക്കൂളിന്റെ ഏതു നല്ല പ്രവറ്ത്തനങ്ങളിലും നിങ്ങളോടൊപ്പംഎന്റെ പരിമിതികള്‍ക്കകത്തു നിന്നു കൊണ്ട് എന്നും ഞന്‍ ഉണ്ടാവും

കലാകാരന്റെ വളര്‍ച്ചയും സമൂഹത്തിനെ പങ്കും

“കഠിന അദ്ധ്വാനത്തിലൂടെ കളരികളില്‍ പഠിച്ച് എല്ലാ  നിലക്കും നാന്നയി അരങ്ങില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിവു സിദ്ധിച്ച എത്ര മികച്ച കലാകാരന്‍ ആയാലും തന്റെ കഴിവു പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടത്ര വേദികള്‍ കിട്ടുമ്പോഴാണു ആ കലാകാരനു വളരുവാന്‍ കഴിയുന്നത്.”ഗോപിആശാന്റെ ഉല്‍ഘാടന പ്രസ്മ്ഗത്തിലെ ഒരു ഭാഗത്തിന്റെ ചുരുക്കം ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ഇന്നത്തെ പുതിയ തലമുറക്കു വേദികള്‍ കിട്റ്റുന്നതിനേക്കാള്‍ കഷ്ടപ്പാട്ആയിരുന്നു മുമ്പ് എന

്നും അദ്ദേഹം ഓര്‍മ്മിച്ചു. ”ഈ പ്രസംഗത്തിലെ ഈ ഭാഗത്തിലെ ആശയത്തെ കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ എനിക്കുണ്ടായ ഒരു സംശയവും അതു തന്നെ ആണു. കഥകളി പഠിച്ച് പുറത്തിറങ്ങുന്ന ഏറ്റവും കഴിവുറ്റ തുടക്കക്കാരനായ ഒരു കലാകാരനു വേദി ലഭിക്കാനുള്ള എന്തു സാധ്യത ആണു ഇന്നു കഥകളി ലോകത്തുള്ളത്? അതിനുള്ള എന്തെങ്കിലും പരിശീലനം പഠനകാലത്ത് അവര്‍ക്കു ലഭിക്കാറുണ്ടോ(ഒരു വിഡ്ധി ചോദ്യമെന്നു കരുതിയേക്കാം-മറ്റു പലമേഖലകളിലും പുബ്ലിക് റിലേഷന്‍സ് ,തുടങ്ങി ബാഹ്യലോകവുമായി പയറ്റി നില്‍ക്കാനുള്ള ചില സ്റ്റ്രാറ്റജികള്‍ അവരുടെ സിലബസ്സിന്റെ ഭാഗമായി ഉള്‍പ്പെടുത്താറുണ്ടെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട് )അതു പോലെ കഥകളി ആസ്വാദക സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നു ഈ പുതിയ കലാകരമാറ്ക്കായി എത്രമാത്രം പ്രാധാന്യം നല്‍കാറുണ്ട്.അരങ്ങ ,തിരനോട്ടം എന്നിവ പോലുള്ള സംഘടനകളോ,പരിപാടികളോ ഈ മേഖലയില്‍ ചെയ്യുന്ന സേവനങ്ങള്‍ വലുതു തന്നെ അണു. എങ്കിലും..ഇനിയും ഇത്തരം പുതിയ ചിന്തകളും പ്രവറ്ത്തനങ്ങലും ആവശ്യമല്ലേ..?ഒരു കലാകാരന്‍ എങ്ങിനെ ആണു പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്നത്/ അഥവാ ആ കലാകാരന്‍ എങ്ങിനെ ആണു മുഖ്യധാരയില്‍ എത്തുന്നത് എന്നതു

തന്നെ ആണു എന്റെ സംശയം                                                                                                                                                          

.#

ഓരോ കലാരൂപതിനും അതിന്റേതായ ആസ്വാദകര് ഉണ്ട്. ചിലതിനു ആസ്വാദകര് ഒരുപാടു ഉണ്ടായിരിക്കാം . ചിലതിനു വളരെ കുറവും . എന്ന് വച്ച ആസ്വാദകര് കൂടുതല് ഉള്ളതെല്ലാം നല്ലത് എന്നോ മറ്റുള്ളവ മോശം എന്നോ വിധി പറയുന്നത് ബാലിശം മാത്രം .ജനകീയതയുടെ കാര്യവും ഇങ്ങനെ തന്നെ.ഏളുപ്പത്തില് ജനഹ്രുദയത്തില് എത്തുന്നതിനെ വേണമെങ്കില് ജനകീയം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാം . ആ അര്ത്ഥത്തില് നോക്കിയാല് കഥകളിയും കൂറ്റിയാട്ടവും ഒന്നും ജനകീയമല്ല എന്നു പറയാം. അങ്ങനെ ജനങ്ങള്ക്കു എന്തെങ്കിലും സന്ദേശം കൊടുക്കാനോ എല്ലാവരേയും രസിപ്പികാനോ ഉദ്ദേശിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയതല്ല ഈ കലാരൂപങ്ങള്. അതിനെ ആഴത്തില് അറിയാന് ഇനിയും ഏറെ എന്ന തരത്തില് ആ കലയെ ആസ്വദിക്കന് ശ്രമിക്കുന്നവര്ക്ക് ആസ്വാദനത്തിന്റേതായ വിവിധ തലങ്ങള് ഉള്ച്ചേര്ത്ത് രൂപപ്പെട്ട ഈ കല “ആര്ക്കും ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ല,ജനകീയമാക്കണം എന്ന മുറവിളി പലപ്പോഴും കേള്ക്കാറൂണ്ട്”എനിക്കു മനസ്സിലക്കാന് ക്ഷമയില്ല.“അതുകൊണ്ട് അതു മോശം അതിനെ ഊടച്ചു വാര്ക്കണം ”എന്ന സ്വാര്ത്ഥചിന്ത മാത്രമാണു അതിനു പിന്നില്.(ഞാന് കാണില്ല എന്നു പോലുമല്ല ചിന്തിക്കുന്നത്. )ഇതൊക്കെ ആയിട്ടും ആ കലക്ക് ആസ്വാദകരുടെ എണ്ണത്തില് കുറവൊന്നും വന്നിട്ടില്ല എന്നോര്ക്കണം.മാരി നില്ക്കുന്ന പലരും ഇതിനെ ആര്ക്കും മനസ്സിലാവാത്ത കല എന്ന മുന്വിധിയില് മാറി നില്ക്കുന്നവരാണു.മറ്റു കലകള് ..എന്തിനു ഭരത നാട്യമോ മോഹിനിയാട്ടമോ പഞ്ചവാദ്യമോ ആസ്വദിക്കുന്ന എല്ലാവരും അതിനെ ഒരേ വിധം മനസ്സിലാക്കി ആണോ. അതു പോലെ അലപം കൂടി ക്ഷമയും ശ്രദ്ധയും ഉണ്ടായാല് കഥകളിക്കും നമുക്ക് നമ്മുടേതായ ഒരു ആസ്വാദന തലം ഉണ്ടാക്കാനും അതിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളിലേക്കു ഉയരുവാനും കഴിയും . അതിനു ആദ്യം വേണ്ടത് മുന്വിധികള് മാട്ടി വക്കുക ആണു.നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലവും ആയി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ലാത്ത വിദേശിക്ക് അഞ്ചോ ആറോ മാസത്തെ സന്ദര്ശനം കൊണ്ട് അവന്റേതായ ഒരു ആസ്വാദന തലം ഉണ്ടാക്കന് കഴുയുമെങ്കില് നമുക്ക് അതു പറ്റില്ല എന്നതുവെറും ശാഠ്യമല്ലാതെ മറ്റെന്താണു. ഇത്രയും പറഞ്ഞത് കഥകളിക്ക് അതിന്റേതായ നിലക്കു ആസ്വാദകരുടെ എണ്ണത്തില് ഒരു ക്ലിപ്തത ഉണ്ട്. ക്ലാസ്സിക്കല് കല്കള്ക്കു പലതിനും ഇതു ബാധകം ആണു.അതിനേ ഗാനമേളയോടോ സിനിമറ്റിക് ഡാന്സിനോടൊ താരതമ്യം ചെയ്ത് ജനകീയമല്ല ജനകീയമാക്കൂ എന്നെല്ലാം പറയുന്നതി അറ്ത്ഥമില്ല. ഈ തലത്തില് നിന്നു കൊണ്ട് വേണം മുകളില് ഉയര്ത്തിയ സംശയത്തെ കാണാന്.അതിങ്ങനെ മാറ്റാം. “ആസ്വാദകരുടെ എണ്ണത്തില് ക്ലിപ്തത ഉള്ള കലാരൂപം എന്നനിലയില്നോക്കുമ്പോള് തന്നെ അവര്ക്കിടയില് ഒരു കലാകാരന് എങ്ങിനെ ആണു പാര്ശ്വവല്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നത്/ അഥവാ ആ കലാകാരന് എങ്ങിനെ ആണു മുഖ്യധാരയില് എത്തുന്നത് എന്നതു തന്നെ ആണു എന്റെ സംശയം””                                                                                                  .#ആസ്വാദകര് ഇല്ലെങ്കില് കലയുംകലാകാരനും ഇല്ലെന്നതു സത്യം .എന്നാല് കലകാര്ന്റെ വളര്ച്ച ആസ്വാദകനെ ആശ്രയിച്ചൂഉ കൂടി ആണെങ്കിലും യഥാര്ഥത്തില് അസ്വാദകന് കേവലം ആസ്വദിക്കുന്നിച്ചു പോകുന്നു എന്നതിലപ്പുറം കലകാരനെ വള്ര്ത്തുക എന്നത് ആസ്വാദകന്റെ കടമയാണെന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കാറുണ്ടോ. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യവും ഇല്ല എന്നതല്ലേ സത്യം . അപ്പോള് കലാകാരനെ വളര്ത്തേണ്ടത് ആ കലാകാരന് തന്നെ ആണു.എന്നെ വളര്ത്തിയത് ഈ നാട്ടുകാരാണ് എന്നു വളര്ന്ന കലാകാരനു സ്വയം വിനയത്തിന്റെ ഭാഷയില് പറയാം എന്നു മാത്രം

ഗിന്നസ് ബുക്കുകള്‍":അപ്രിയ സത്യങ്ങ്ങ്ങള്‍

അപ്രിയ സത്യങ്ങ്ങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പറയരുത് എന്നാണല്ലോ .......ഇവിടെ എന്റെ സുഹ്രത്ത് ഹരിഗോവിന്ദന്‍ ഒരു അപ്രിയ സത്യം ആണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അത് ലൈക് ചെയ്യുന്ന ഞാനും ആ അപ്രിയ സത്യം പറഞ്ജ്ഞാതിനു തുല്യം.

കലാരൂപങ്ങളുപയോഗിച്ചുള്ള ഗിന്നസ് പ്രകടനങ്ങള്‍ നിരോധിയ്ക്കണം - ഞെരളത്ത് ഹരിഗോവിന്ദന്‍

Posted on : 25-Aug-2012

അങ്ങാടിപ്പുറംഃ കലാരംഗത്ത് മോശമായ മാതൃകകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചുവരുന്നതും കലാരൂപത്തിനോ കലാലോകത്തിനോ സമൂഹത്തിനോ യാതൊരു ഗുണവും ചെയ്യാത്തതുമായ ഗിന്നസ് പ്രകടനങ്ങള്‍ നിരോധിയ്ക്കാന്‍ ജനങ്ങളും സര്‍ക്കാറും വേണ്ടതു ചെയ്യണമെന്ന് പ്രശസ്ത സാംസ്കാരികപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ഞെരളത്ത് ഹരിഗോവിന്ദന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അടിസ്ഥാനപരമായിത്തന്നെ സാത്വിക ലക്ഷ്യങ്ങളുള്ള കലാരൂപങ്ങള്‍ മറ്റൊരാളെ തോല്‍പിയ്ക്കുവാനോ മറികടക്കുവാനോ ഉള്ള ഉപാധിയല്ലെന്നും കലാരംഗത്ത് സ്വാഭാവികപ്രകടനങ്ങളാല്‍ നിലനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്തവരാണ് ഇത്തരം കോമാളിത്തങ്ങളിലൂടെ ശ്രദ്ധനേടാന്‍ ശ്രമിച്ചുവരുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം കുറ്റപ്പെടുത്തി.

ഇത്തരം പ്രകടനങ്ങള്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ പുരസ്കാരങ്ങള്‍പോലും വാങ്ങിയെടുത്ത മുതിന്ന കലാപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ബുദ്ധിശൂന്യമായ പിന്തുണകള്‍ നല്‍കിവരുന്നതും പുനരാലോചിയ്ക്കണം. കലാരംഗത്തെ യഥാര്‍ഥ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ നിന്നും ശ്രദ്ധതിരിയ്ക്കാനേ ഇത്തരം പ്രകടനങ്ങള്‍ കാരണമാവൂ. സത്യസന്ധവും സ്വാഭാവികവുമായി വര്‍ഷങ്ങളോളം കലോപാസന ചെയ്തവര്‍ക്ക് ലഭിയ്ക്കേണ്ടുന്ന അവസരവും ശ്രദ്ധയും ഇത്തരം വങ്കത്തരങ്ങള്‍ കാട്ടുന്നവര്‍ക്ക് നല്‍കും വിധം സമൂഹത്തെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിയ്ക്കാനും കലാരൂപങ്ങളുപയോഗിച്ചുള്ള ഗിന്നസ് പ്രകടനങ്ങള്‍ കാരണമാവുന്നു - ഹരിഗോവിന്ദന്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

വിശപ്പുമാറാനായി ഉപയോഗിയ്ക്കേണ്ട ഭക്ഷണത്തെ തീറ്റമല്‍സരത്തിനുപയോഗിയ്ക്കും പോലുള്ള ഒരു വഷളത്തരത്തിനാണു വലിയൊരു കൂട്ടം ആളുകളും സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ളവരും കൂട്ടുനിന്നുവരുന്നത്. ചെയ്യുന്നവരെങ്കിലും മനസ്സു മറന്ന് ആസ്വദിക്കേണ്ടതാണ് കല. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്നു തീര്‍ന്നു കിട്ടിയാല്‍ മതി എന്ന വിചാരത്തോടെയാണ് ഗിന്നസ് പ്രകടനക്കാര്‍ ഇതില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നത് എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ കോമാളിത്തം. കൂടുതല്‍ നേരം, കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ എന്നിങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോഴല്ല, മറിച്ച് കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷണീയവും പുതുമയാര്‍ന്ന ഭാവനകളാലും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് കലാരൂപങ്ങള്‍ മികവുറ്റതും കലാപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ശേഷിയുള്ളവരും ആകുന്നത് - അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി.

ഇത്തരം പ്രകടനങ്ങളിലൂടെ എന്തെങ്കിലുമൊരു ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനമെങ്കിലും ലക്ഷ്യം വെയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെയുള്ള ഇത്തരം ധൂര്‍ത്തുകള്‍ക്ക് ആലോചനകൂടാതെയുള്ള പിന്തുണനല്‍കുന്നവര്‍ വലിയൊരു ദുരന്തത്തിനാണ് കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്നത് എന്നോര്‍മ വേണം. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും തോല്‍പിയ്ക്കപ്പെടാവുന്നവരാണ് ഓരോ ഗിന്നസ് പ്രകടനക്കാരും. മാത്രമല്ല "ലിംക" എന്നത് ഒരു സ്വകാര്യ കച്ചവട സ്ഥാപനമാണ്. ഇത്തരം കച്ചവടക്കാരുടെ പ്രചാരകാരായി അധ:പതിയ്ക്കാന്‍ ഇനിയും കലാപ്രവര്‍ത്തകര്‍ വിലപ്പെട്ട സമയവും ധനവും ബുദ്ധിയും ചെലവിടരുതെന്നാണ് തന്റെ താഴ്മയായ അപേക്ഷയെന്നും ഹരിഗോവിന്ദന്‍ പറയുന്നു.

100മണിക്കൂര്‍ മലത്തിനകത്തു കിടന്നാലും ഇടം നേടാവുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണ് ഗിന്നസ് ബുക്കുകള്‍. അതിനായി കലാരൂപങ്ങളെ പരിഹാസ്യമാക്കരുത്. വ്യക്തികള്‍ക്കല്ലാതെ കലാരൂപങ്ങള്‍ക്ക് നിലവിലുള്ളതിനേക്കാള്‍ യാതൊരു മഹത്വവും ഇതു നല്‍കുന്നില്ല. പുതിയ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലുകളും മറ്റ് പരീക്ഷണങ്ങളും നടത്തി നിലവിലുള്ള കലകളെ സജീവമാക്കുകയും മറ്റും ചെയ്ത് സമൂഹത്തിന് ശാന്തിയും സമാധാനവും നല്‍കാനാണ് കലാരൂപങ്ങള്‍ ഉപയോഗിയ്ക്കേണ്ടതെന്നും ഹരിഗോവിന്ദന്‍ പറഞ്ഞു. ഇവിടെ ഹരിഗോവിന്ദന്‍ പെരിങ്ങോടെ സ്കുളിനെ ഉദ്ടെസിച്ച്ചു മാത്രമല്ല പറഞ്ജ്ഞാത് എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്റെ സ്കുള്‍ ആയ പെരിങ്ങോട് സ്കുളിന്റെ കിഴില്‍ ഉള്ള പഞ്ചവാദ്യ സംഘം നിത്യേന ഉള്ള നിരന്തര സാധനയിലുറെ പഞ്ചവാദ്യ രംഗത്ത് തനതായ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചവരാനു എന്ന് ഏവര്‍ക്കും അറിയാവുന്ന സത്യം ആണ്. മുപ്പതിലേറെ വര്ഷം ആയി സംസ്ഥാന കലോത്സവ വേദികളില്‍ എതിരില്ലാത്ത വിജയത്ത്തിനുടമ ആയ സംഘം കേരളത്തില്‍ ഉടനീളവും വിദേശ രാജ്യങ്ങങ്ങളില്‍ പോലും പരിപാടികള്‍ അവതരിപ്പിച്ച് ആസ്വാദകരുടെ പ്രശംസക്ക് പാത്രമായതാണ്. ഈ വിദ്യാലയത്തിലെ മുന്‍ അധ്യാപകരായ കെ.എം. എസ്‌ നമ്പൂതിരിപ്പാട്,പി.ഗോപാലന്‍ നായര്‍ എന്നിവരുടെ ശ്രമഫലമായി രൂപം കൊണ്ട സംഘം നാട്ടുകാരുടെയും കലസ്നേഹികലുറെയും സഹായത്താല്‍ ആണ് ഈ ഉയരത്തില്‍ എത്തിയത് .സ്വന്തമായ ഒരു വിലാസത്തില്‍ അറിയപ്പെടുന്നതിനു പോലും പ്രാധാന്യം നല്‍കാതെ പെരിങ്ങോട് സ്കൂള്‍ പഞ്ചവാദ്യ സംഘത്തിലെ കലാകാരന്‍ എന്നറിയപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച -ഇതിലെ ഓരോ കലാകാരനും ആ കുട്ടായ്മക്ക് നല്‍കുന്ന ത്യാഗ പൂര്‍ണമായ സേവനം തന്നെ ആണ് സംഘത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചക്കും നില നില്പിനും എന്നും തുണ ആയിട്ടുള്ളത്.

ഈ വര്ഷം സതാബ്ടി ആഘോഷിക്കുന്ന സ്കുളിന്റെ പ്രധാന മികവായ പഞ്ച വാദ്യ സംഘത്തെ മുന്‍ നിര്‍ത്തി ആഘോഷ പരിപാടികള്‍ക്ക് മാറ്റ്  കൂട്ടുക എന്ന ആശയം വളരെ വൈകി ഉദിച്ച ഒരു ബുദ്ധി ആയിരുന്നെങ്കിലും  ജനപ്രിതിയും  പ്രസസ്തിയും കൂട്ടാന്‍ വളരെ ഏറെ അത് സഹായകം ആയി. പത്മശ്രീ മട്ടന്നൂര്‍ സങ്കരന്‍ കുട്ടി ഉള്‍പ്പെടെ വാദ്യ രംഗത്തെ അതികായന്‍ മാരുടെ സഹായവും,നിര്ടെഷങ്ങ്ങ്ങളും സാന്നിധ്യവും അതിനു ഏറെ സഹായകം ആയി. നല്ലതിനെ എല്ലാം പിന്തുണയ്ക്കുന്ന മാനേജ് മെന്റ്ഇനെറെയു സഹകരണം ഇക്കാര്യത്തില്‍ ലഭിച്ചു. അങ്ങ്ങ്ങനെയാണ് ഈ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് പല കാലങ്ങളില്‍ ആയി പഠിച്ചു പോയ (ഇന്നും വാദ്യമെഘലയില്‍ തുടരുന്നവരും അല്ലാത്തവരും )മുന്നൂറൊന്നു കലാകാരന്മാരെ അണിനിരത്തി മൂന്നര മണിക്കൂര്‍ നീളുന്ന കലപ്രകടനത്തിലൂറെ ലിംകാ ബുക്ക്‌ ഓഫ് റെക്കൊട്സില്‍ എത്തുവാനയത്. എത്രയോ ദിവസത്തെ രിഹെഴ്സലിനെ തുടര്‍ന്നു നടത്തിയ പരിപാടി നല്ല നിലവാരം പുലര്‍ത്തി എന്ന് ആസ്വാദകര്‍ വിലയിരുത്തുന്നു.

കേവലം ഗിന്നസിനായി തുടങ്ങ്ങ്ങിയ പരിപാടി ആയിരുന്നില്ല എന്ന് സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഇത്രയും  പറഞ്ഞത് . അങ്ങ്ങ്ങനെ ഒക്കെ വന്നു ഭാവിച്ചു.എന്ന് പറയുമ്പോഴും "100മണിക്കൂര്‍ മലത്തിനകത്തു കിടന്നാലും ഇടം നേടാവുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണ് ഗിന്നസ് ബുക്കുകള്‍". അതിനായി കലാരൂപങ്ങളെ പരിഹാസ്യമാക്കരുത്".എന്ന  ഹരിഗോവിന്ദന്റെ വാര്‍ത്ത എനിക്ക് ലൈക് ചെയ്യാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ.കാരണം കലയെ ഒരു ദൈവിക നിധിയായി കണ്ട്‌ ആത്മ സമര്‍പ്പനത്തിലൂറെ ആണ് ഒരു നല്ല കലാകാരന്റെ വളര്ച്ച . എന്നാല്‍ തന്റെ പരിമിതികളെ മറച്ചു വക്കാനും ,സഹജീവികളോട് മത്സരിക്കാനും വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യാനും മടിയില്ലാത്തവരായ ചില കലാകാരന്‍മാര്‍ എത്ര തരം താഴ്ന്ന പ്രവര്‍ത്തിയിലൂടെയും തന്റെ തല പൊക്കി പിടിക്കാനും അസ്തിത്വംഉറപ്പിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു.കലാകാരനെ ചൂഷണം ചെയ്തു ധനവും പ്രസസ്തിയും ചുളുവില്‍ സമ്പാദിക്കുന്ന ആസ്വാടകരെന്നു നടിക്കുന്നവരുറെയും സംഘാടകരുടെയും എണ്ണം പെരുകി വരുന്നു.ഏത് നാടും അതില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തം അല്ല .നല്ല കലയെയും കലാകാരന്മാരെയും ആരെങ്കിലും എന്നെങ്കിലും തിരിച്ചറിയും എന്ന് നമുക്ക് ആശിക്കാം .ചൂഷകരായ സംഘാടകരെ/ആസ്വാടകരെന്നു നടിക്കുന്നവരുറെതിരിച്ചറിയാനും നമുക്ക് കഴിയട്ടെ എന്ന് 

ഈ പാഠം മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന അമൂര്‍ത്ത ആശയം ബാല്യകാലത്ത് നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്കു ഏറ്റവും എളുപ്പത്തില്‍ സന്നിവേശിപ്പിക്കാന്‍ ഈ കവിതക്കുള്ള ശക്തി അത്ര വലുതാണു.ഏതു അഭിമുഖത്തിനും ഏത്ര വലിയ ക്വിസിനും ആ‍ ആശയത്തിന്റെ ടോട്ടാലിറ്റി എത്തിക്കാന്‍ ആവില്ല. എങ്കിലും പല പൊങ്ങച്ച അധ്യാപകരും വലിയ വിദ്യാസമ്പന്നരെന്നു നടിക്കുന്ന രക്ഷിതാക്കളും ക്വിസില്‍ പോയന്റ് നേടാന്‍ വേണ്ടി എന്തൊക്കെയോ ദാറ്റകല്‍ കുട്ടികളൂടെ തലയില്‍ തള്ളി കയറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്തിനു? ആര്‍ക്കു വേണ്ടി? (മമ്മൂട്ടിയുടെ സൂപെര്‍ ദയലോഗ് പോലെ അതിനു ഇന്ത്യ എന്തെന്നു അറിയണം . അതിന്റെ ആത്മാവു അറിയണം. ക്വിസ് പോലെ എല്ലാ മത്സര പരീക്ഷകളിലും ജയിക്കാന്‍ വേണ്ട കുറുക്കു വഴി മാത്രം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന നമ്മല്‍ സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും അറിയാത്ത സാമൂഹ്യ വിരുധരെ ആണു വാര്‍ത്തെടുക്കുന്നത് . ചെറു പ്രായത്തില്‍ ഒരു പാട് ലോക ഡാറ്റകള്‍ തിരുകി കയറ്റുന്നതിനു പകരം നല്ല ചിന്തകളിലേക്കു കൂട്ടികളെ നയിക്കുന്ന , തന്റെ അരിവിന്റെ ചക്രവാളം വലുതാകുന്ന ഘട്ടങ്ങളില്‍ സ്വതന്ത്രമാ‍യ വ്യാഖ്യാനത്തിനു വഴങ്ങുന്ന പാഠങ്ങള്‍  നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കുന്നതിനല്ലെ നമുക്കു കഴിയേണ്ടത്?                                                                                                                                       .  ഒരു സംഭവം ഓര്‍മ്മ വരുന്നു.4 വര്‍ഷം മുമ്പ് ആണെന്നു തോന്നുന്നു.എന്റെ വിദ്യാലയത്തില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ ദിന ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഒരു എസ്. എസ്. ജി അംഗം(റിട്ടയേഡ് ചരിത്ര അധ്യാപകനാണു. അദ്ദേഹം പ്രസംഗം ആരംഭിച്ചൂ. വാസ്കോഡ ഗാമയില്‍ നിന്നു തുടങ്ങി അങ്ങനെ ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അമ്പതു വരെ ......പെരുമഴ....തന്നെ.പെയ്തു. ഓരോ പോയന്റൂം തത്സമയം ചാര്‍ട്ടില്‍ നോട്ട് ചെയ്തു. കുട്ടികള്‍ സമയം കിട്ടൂ‍ൂമ്പോളൊക്കെ ആ ര്ചാര്ട്ടിനു മുമ്പില്‍ തപസ്സായി .പകര്‍ത്തി എഴുത്ത് പഠിക്കല്‍....... അങനെ ആ സുദിനം വന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യ ദിന ക്വിസ്..ക്വിസ്മാസ്റ്റര്‍ക്കു അന്നു നല്ല കോളായിരുന്നു. പകുതിയില്‍ അധികം മാര്‍ക്ക് ക്വിസ് മാസ്റ്റര്‍ക്കു തന്നെ. അതില്‍ ഒരു ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു“എന്നാണു ഇന്ത്യക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയത്? ”                   .നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ മനസ്സിനെ കുറിച്ച് ഒട്ടും ചിന്തിക്കാതെ ഞാന്‍ (ഞങ്ങള്‍ ) എന്തൊക്കെയോ വല്യ കാര്യം ചെയ്തു എന്ന മട്ടില്‍ നമ്മളെല്ലാം കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന കോപ്രായങ്ങള്‍ അനവധി ആണു. താല്‍ക്കാലികമായി കാര്യങ്ങളെ വേണ്ട വിധം പരിശോധിക്കാന്‍ സമയമോ,കഴിവോ ഇല്ലാത്ത പൊതു സമൂഹത്തിനു മുന്നില്‍ നല്ല ഒരു മൈലേജ് കിട്ടും എന്നതില്‍ അപ്പുറം  എല്ലാം വെള്ളത്തില്‍ വരച്ച വരകള്‍ ആയി മാറുന്നു

കഥകളിയിലെ സീനിയോറിറ്റി

• ഒരു കൂട്ടായ്മ ആവുമ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സ്വീകാര്യമായ ഒരു ക്രമം,നിയമം എപ്പോഴും നല്ലതല്ലേ.അത്തരത്തില്‍ പഴയ കാല ത്തെങ്ങോ ഉണ്ടാക്കിയ ചില നിയമങ്ങളില്‍ ഒന്ന് ആവാം ഈ സീനിയോരിറ്റിയും.കൊട്ടാരങ്ങളിലും മനകളിലും അവരു പറയുന്ന ള്‍ക്കാര്‍ അവര് പറയുന്ന കഥ അവതരിപ്പ്ച്ചിരുന്ന് ഒരു അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും കലാകാരനു സ്വാതന്ത്രം കിട്ടിയപ്പോല്‍ അവരുടെ സുഗമമായ കൂട്ടായ പ്രവര്‍ത്തനത്തിനു ഈ അലിഖിത നിയമം വളരെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.പ്രത്യേകിച്ചും മറ്റു കലാരൂപങ്ങളില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി പലഭാഗത്തു നിന്നും വന്ന പല ശൈലികളുള്ള കലാകാരന്മാര്‍ ഒരു രിഹേര്‍സല്‍ പോലും ഇല്ലാതെ അരങ്ങില്‍ വിജയകരമായി പെര്‍ഫോം ചെയ്യുന്ന കത്തകളി പോലുള്ള കലാരൂപത്തിനു.കാലക്രമത്തില്‍ പഴയ ജന്മിയുടെ ആധിപത്യ മനോഭാവം പുതിയ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും ഏറ്റെടുത്ത് ആസ്വാദകര്‍ (സിനിമയിലെ ഫാന്‍സ് അസോസിയേഷന്‍ പോലെ) ഈ നിയമത്തെ പൊളിച്ചേഴുതാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതു ഗതി മാറി കലാകരന്മാരുടെ ചില ചെറു ഗ്രൂപ്കകള്‍ (വേഷം- ആണെങ്കില്‍ പാട്ട്-ചെണ്ട - )ഉണ്ടാകുന്നതിനും അവര്‍ തമ്മില്‍ തന്നെ ചില ധാരണയോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനും തുടങ്ങി എന്നാണു എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നത്. (പണ്ട് കാലത്ത് പൊന്നാനി പാട്ടുകാരന്‍ ആണു കഥകളി മുഴുവന്‍ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ചുമതല എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.ഇനു പകഷെ അങ്ങനെ ആരുടെയെങ്കിലും മാത്രം ചുമതല ആയി ആരെങ്കിലും കരുതുംന്നുണ്ടോ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ...ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ ട്രൂപ്പ് മാനേജര്‍ ആവും അതു നിര്‍വഹിക്കുന്നത്. അതിലുപരി അരങ്ങത്തു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരുറ്റെ കൂട്ടുത്തരവാദിത്വവും പരസ്പര പ്രോത്സാഹനവുമാണു ഇന്നു അരങ്ങിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.ചേരാവുന്നവര്‍ ചേരേണ്ടവര്‍ -ആസ്വാദകന്റെ താല്പര്യത്തെ കൂടി കണക്കിലേറ്റുക്കുന്നവര്‍ തന്റെ നില നില്പിനു വിട്ടു വീഴ്ച്ചകള്‍ ആവശ്യമാണെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നവര്‍ - ആവുമ്പോള്‍ പിന്നെ സീനിയോരിറ്റ്യ് പോലുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ പ്രശ്നമാവില്ല
• ഇതുമായി ബന്ധം ഉള്ളതിനാല്‍ ഇന്നലെ നടന്ന ഒരു ചര്‍ച്ചയില്‍ വന്ന കാര്യം ഇവിടെ ചേര്‍ക്കട്ടെ.മമ്മൂട്ടിയും മോഹന്‍ലാലും അതിപ്രഗല്‍ഭരായ നടന്മാരാണു.അവര്‍ രണ്ടു പേരും ചേരുന്ന സിനിമകള്‍ പക്ഷെ എത്രമാത്രം വിജയമാകാറുണ്ട്!എന്താണ് ഇതിനു കാരണം?ഒന്നു നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷ വളരെ മേലെ ആനു പക്ഷെ അതിനടുത്തെത്താന്‍ ഇവര്‍ക്കകുന്നില്ല. മറ്റൊന്നൂ മമ്മൂട്റ്റി /മോഹന്‍ലാല്‍ മാത്രം നായകന്‍ ആയ സിനിമയില്‍ അതിലെ നടന്മാരെ ഒറോരുത്തര്‍ക്കു നാം മാര്‍ക്ക് ഇടുകന്നു. ആമര്‍ക്കില്‍ മറ്റു നടന്മാരില്‍ നിന്നും നായകനടനിലേക്കുള്ള് മാര്‍ക്കിന്റെവളറ്ച്ച വളരെ വലുതാനു. എന്നാല്‍ ഇവര്‍ ഒന്നിക്കുന്ന സിനിമയില്‍ ഈ ഒരു ഗണിത അനുപാതം തകരുന്നു. അതിനാല്‍ ആ നടന്മാര്‍ എത്ര തന്നെ നന്നാക്കിയാലും അങ്ങ് ക്ലച്ച് പിടിക്കില്ല. ഇതു തന്നെ പല കളിയരങ്ങിലും അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. ഇത്തരത്തിലൊരനുപാതം നില നിര്‍ത്തുന്നതില്‍ മേല്പറഞ്ഞ സീനിയോറിറ്റ്യ് വളരെ സഹായകം ആകാറൂണ്ട്.

നിലാവില്‍ ടോര്‍ച്ചടിക്കുന്നവര്‍ അഥവാ ഇരുട്ടു കൊണ്ട് ഓട്ടയടക്കുന്നവര്‍

 ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ വരുമ്പോള്‍ കേട്ടു..’ഹായ് ഐവ എന്തുഭംഗി ...”കൊഞ്ചി ക്കൊണ്ടുള്ള ആ വാക്കു കേട്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.കാഴ്ചയില്‍ രണ്ടാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടി ആണെന്നു തോന്നി. റോഡ് വക്കത്തെ വില്പനക്കാരന്റെ കയ്യില്‍ വിലപനക്കു വച്ച പല നിറമുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് പൂക്കള്‍ ആണു അവളെ കൊണ്ട് ഇത്ര ആവേശത്തില്‍ പറഞ്ഞത്.ഞാനാണെങ്കില്‍ തലേദിവസം മൂന്നിലെ മലയാളത്തില്‍ റോഷന്‍ നിലാവുള്ള രാത്രിയില്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ചകള്‍ എന്ന പ്രവത്തനം കൊടുത്തതിന്റെ ഒരു നിരാശയിലായിരുന്നു. തൊട്ട് അടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ ഭുമിയെ മനോഹരമാക്കുന്ന കാഴ്ച്ചകള്‍ (മണ്ണും മലയും)അവതരിപ്പിച്ചുതും എതാണ്ട് ഇങ്ങനെ തന്നെ. (നിലാവു കാണാനവസരം ഉറപ്പാക്കിയിട്ടു കൂടി നേരത്തെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കുട്ടി ആപ്ലാസ്റ്റിക് പൂക്കളെ ആസ്വദിച്ച പോലെ ഒരു കുട്ടി പോലും മനസ്സില്‍ തട്ടി നിലാവിനെയോ,പൂമ്പാറ്റയേയോ ഉദയ സൂര്യനേയോ ആസ്വദിക്കുന്നില്ല എന്നെനിക്കു തോന്നി.എങ്ക്കു തോന്നുന്നത് ആസ്വാദനം ഉള്‍പ്പേടെ പല കാര്യങ്ങളിലും അധ്യാപകരായ നാം നേടേണ്ട് ലക്ഷ്യത്തെ കുറിച്ചു മാത്രം ആണു ചിന്തിക്കുന്നത് .അതിനു കുട്ടിയുടെ മാനസിക തലത്തില്‍ നിന്നു തുടങ്ങുന്നതിനു പകരം  അധ്യാപകന്റെ മാനസിക തലത്തില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി...”നോക്കൂ,കുട്ടികളെ എന്തു മനോഹരമാണു ഈ പാലു പോലത്തെ നിലാവു....രത്നക്കല്ലു പതിച്ച നീലവാനം നോക്കൂ,...”ന്ന തരത്തില്‍ സ്വന്തം ആസ്വാദനം-പലപ്പോഴും അധ്യാപകന്‍ പോലും സ്വയം ആസ്വദിച്ചാണോ ഇതു പറയുന്നത് എന്നു സംശയമുണ്ട്,അവര്‍ എവിടെയോ കേട്ട കവി സങ്കല്പങ്ങള്‍- യാന്ത്രികമായി വിളമ്പുകയാണു.പിന്നെ എങ്ങനെ കുട്ടികളില്‍ ഒരു ആസ്വാദനം സാധ്യമാകു.ചുറ്റൂം കാണുന്ന ഓരോ വസ്തുവും അവന്റെ ശ്രധയില്‍കൊണ്ട് വരികയും അതിനെ കുറിച്ച് അവന്റെ തോന്നലുകള്‍ എന്താണെന്നു കണ്ടെത്താനും പലരുടേയും തോന്നലുകള്‍ കേട്റ്റു താരതമ്യത്തിനും പുതിയ ചിന്തകള്‍ക്കും അവസരം നല്‍കുകയും ആണു ചെറിയ ക്ലാസ്സില്‍ ചേയ്യേണ്ടത് എന്നാണു എന്റെ അനുഭവം . ഇതിനു പകരം ഒരു ഭാഷാ അസ്വാദന പ്രസംഗം ഒക്കെ നടത്തി നാം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊല്ലുന്നു.പ്ലാസ്റ്റിക് പൂക്കളെ നോക്കി ഹായ് എന്നു പറഞ്ഞ ആ പെണ്‍കുട്ടിയെപോലെ ഓരോ കുട്ടിയുടേയും മനസ്സറിഞ്ഞ് അവര്‍ക്ക് ഹായ് എന്നു പറയുവാന്‍ അവസരം ഒരുക്കുക ആണു നാം ചെയ്യേണ്ടത്.

ഹോംവര്‍ക്കുകള്‍ ചെയ്യാന്‍ മാത്രമോ വിദ്യാര്‍ത്ഥി ജീവിതം

രക്ഷിതാവിന്റെ അഭിപ്രായ ശേഖര്‍ണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഞങ്ങള്‍ കൊടുത്ത ഒരു ഫോര്‍മാറ്റില്‍ നോക്കൂ “ഹോം വര്‍ക്കുകള്‍ കുറയ്ക്കുക..ക്ലാസ്സില്‍ വിജ്ഞാനം നേടുന്നതിനു അവസരം നല്‍കുക” ഇങ്ങനെ പറയാന്‍ എത്ര രക്ഷിതാക്കള്‍ ഇന്നു ആര്‍ജ്ജവം കാണിക്കാറുണ്ട്?..ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയ ജ്വരം വന്നതിനു ശേഷം ആണെന്നു തോന്നുന്നു നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് എത്ര ഹോം വര്‍ക്ക് നല്‍കിയാലും രക്ഷിതാക്കള്‍ക്കു ത്ര്പ്തി വരുന്നില്ല.10 മണി മുതല്‍ നാലു മണി വരെ ക്ലാസ്സിലെ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ ഒതുങ്ങി ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്ന കുട്ടിക്കു ഒന്നു കയ്യും കാലും അനക്കാനോ.അല്പം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശുദ്ധ വായു ശ്വസിക്കാനോ അവസരം നല്‍കാതെ അവനെ പുസ്തകങ്ങളില്‍ മാത്രം തളച്ചിട്ടാല്‍ മാത്രമെ ഇവര്‍ക്കു ത്രുപ്തി വരൂ.പിന്നെ പാതിര വരെയും കാലത്തു നേരത്തെ ഉണറ്ന്നു സ്കൂളില്‍ പോകും വരേയും കുത്തി ഇരുന്ന് ആണു ഒരു വിധത്തില്‍ അതു തീര്‍ക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ഈ എഴുത്തിനു അപ്പുറം ചില പതിപ്പു നിര്‍മ്മാണം ,സറ്വേ തുടങ്ങി കുട്ടികളുടെ ക്രിയാത്മക പ്രവര്‍ത്തനത്തിനുള്ള സാദ്ധ്യതകള്‍ ഈ രക്ഷിതാക്കളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പഠനം അല്ല.“പോയി ഇരുന്ന് പഠിക്ക് “ എന്ന്പറഞ്ഞാല്‍ കുട്ടി അനുസരണയോടെ ഇരുന്നു എഴുതുന്ന തരം പകര്‍ത്തി എഴുത്തോ,ഇമ്പോസിഷന്‍ എഴുത്തോ ആണു ഇവര്‍ക്കു പഥ്യം. ഈ ഹോം വര്‍ക്കിനിടയില്‍ അവരെ സഹായിക്കാനോ അവര്‍ ചെയ്യുന്നതു എന്തെന്നു അറിയാനോ നമുക്ക് സമയം കിട്ടാറില്ല എന്നതു വാസ്തവം . അതിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം ആയി അവനു ട്യൂഷന്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കി അവന്റെ സമയം ഒന്നു കൂടി കവര്‍ന്നെടുക്കും.ഈതിരക്കിനിടയില്‍ ജീവിതത്തില്‍ പഠിക്കേണ്ട അത്യാവശ്യ മൂല്യങ്ങളായ-കുടുംബാംഗാളുമായുള്ള ഇടപഴകലില്‍ നിന്നു പഠിക്കേണ്ട -സ്നേഹം സാഹോദര്യം,കുടുംബ ബന്ധം,ആതിഥേയത്വം തുടങ്ങി ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ അവനു നഷ്ടപ്പെടുന്നു.പഠനം എല്ലാം സ്കൂളില്‍ നടക്കട്ടെ.അതിനു വേണ്ട അത്യാവശ്യം സഹായം ഞങ്ങള്‍ ചെയ്യാം.രക്ഷിതാക്കള്‍ എന്ന രീതിയില്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് അവനെ കിട്ടുമ്പോള്‍ ആ കുറച്ചു സമയം എങ്കിലും   ജീവിതത്തിലെ ഒരു പാട് കാര്യങ്ങള്‍“ പഠിപ്പിക്കാതെ പഠിപ്പിക്കാനായി” ഞങ്ങള്‍ക്കു വിട്ടു തരണേ എന്നു ഓരോ രക്ഷിതാവും പറയുന്ന ഒരു നല്ല കാലത്തിനായി നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാം.

തല്ലിക്കൊട്.... തള്ളിക്കൊട്..!!!? ????

ജൂണ്‍ ആദ്യവാരം സി പി ടി എ യില്‍ ഒരു രക്ഷിതാവു സ്വകാര്യമായി പറഞ്ഞു എന്റെ കുട്ടി ഒന്നും പഠിക്കില്ല്ല്യ വളരെ മോശമാണു.മാഷ് അവന് നല്ല തല്ല് കൊടുക്കണം,ഞാ‍ന്‍ ചോദിക്കാന്‍ വരില്ല്യ എന്നു.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു”നിങ്ങള്‍ എന്നെ വിശ്വസിച്ച് എനിക്കു എല്ലാ സ്വാതന്ത്രവും തരുന്നതില്‍ സന്തോഷം.”പിന്നെ പൊതുവായി ഞാന്‍ അറിയിച്ചൂ:നിങ്ങളുടെ ആരുടേയും കുട്ടിയെ തല്ലാനുള്ള അനുവാദം എനിക്കു ആവശ്യമില്ല.തല്ലു കൊടുത്താല്‍ കുട്ടി അധികം പഠിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.കുട്ടി പഠിക്കുമ്പോള്‍ എവിടെ ആണു പ്രയാസം എന്നു കണ്ടെത്തുന്നതിനും അതു പരിഹരിക്കുന്നതിനും ഉള്ള പ്രവറ്ത്തനങ്ങളില്‍ നിങ്ങളാല്‍ കഴിയും വിധം എന്നോടൊപ്പം നില്ക്കുക ആണു വേണ്ടത്. പിന്നെ അടി ...നിങ്ങള്‍ അനുവാദം തന്ന്ട്ടാണെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ കുട്ടി തെറ്റു ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും നിങ്ങലുടെ കുട്ടിയുടെ മേല്‍ ഒരു അടി വീഴുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ നെഞ്ചിനകത്ത് ഒരു വിങ്ങല്‍ ഉണ്ടാകും ,എന്നാലും അവന്‍ നേരെ ആകാനല്ലെ എന്നു ആശ്വസിക്കും എന്നു മാത്രം.തെറ്റു ചെയ്യുന്നവറ്ക്കാണു സാധാരണ ശിക്ഷ.പഠിയാതിരിക്കുന്നത് കുട്ടിയുടെ തെറ്റല്ല.മറ്റെന്തൊ അവനു തടസ്സം ഉണ്ടാക്കിയതാണു.ഇനി മറ്റെന്തെങ്കിലും തെറ്റു ചെയ്താല്‍ കൂടി കേവലം അടിക്കുന്നതില്‍ കാര്യമില്ല.ചെയ്തതു തെറ്റാണു എന്ന് അവന് തിരിച്ചരിവു വരുത്തുക ആണു വേണ്ടത്”ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിരുത്തി.ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.വാല്‍ക്കഷണം:നാലാം ക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചിലെത്തുമ്പോള്‍ പുതിയ അധ്യാപകര്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു -കുട്ടികള്‍ക്ക് അക്ഷരമില്ല,എന്നു. ഉടനെ മനപാഠം പുസ്തകം നോക്കി ഒരു വിധത്തില്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതി ഇട്ടു കൊടുക്കുന്നു.ഒന്നു വായിച്ചു കൊടുക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ,അതില്‍ നിന്നു അക്ഷരം ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും എല്ലാം എഴുതി എടുക്കുവാന്‍ നിര്‍ദേശിക്കുന്നു.എന്നും അതില്‍ ഓറോ അക്ഷരവും ഒരു പേജ് നിറയെ എഴുതണം.അറിയാത്തവന്‍ ഒന്നും അറിയാതെ തന്നെ ഒരു പേജ് നിറയെ ചിത്രം വരക്കുന്ന പോലെ എഴുതുന്നു,അറിയാത്തവന്‍ എന്തിനാഎന്നറിയാതെ(നാമം ആവറ്തിച്ചെഴുതിയാ‍ല്‍ പാപം തീരും എന്നു വ്ശാസം ഉള്ളതു പോലെ) തന്റെ പാപം തീറ്ക്കുന്നു.(നാലു കൊല്ലം ക്ലാസ്സിലിറുന്ന് കിട്ടാത്തത് അര്‍ത്ഥരഹിതമായ ആവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ കിട്ടും എങ്കില്‍  ആദ്യംതന്നെ ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ക്കാതെ ഈ ടീച്ച്രുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ത്താല്‍ മതിയല്ലോ.ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ മേല്‍ പറഞ്ഞ ടീച്ചറേക്കാള്‍ ക്രൂരത അല്ലേ ഈ ടീച്ചറ് ചെയ്യുന്നത്.....റിപീറ്റ് ..റെക്കറിങ്ങ് എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം,ശിശു സൌഹ്ര്ദ സമീപനം എന്നി വാക്കുകള്‍ അധ്യാപക പരിശീലനത്തിലൂടെ ഒരു പേജ് എഴുതിക്കണോ,അതോ പുതിയസന്ദറ്ബങ്ങളിലൂടെ സ്വാംശീകരിക്കാന്‍ അവസരം ഒരുക്കണോ.പാലം കുലുങ്ങിയാലും കേളന്‍ കുലുങ്ങില്ല ന്റെ മാഷേ...ഞങ്ങള്‍ എന്തിനും കുറുക്കു വഴി കണ്ടെത്തും ...അല്ല പിന്നെ

ആഘോഷങ്ങള്ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ അഭേദ്യമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്. ഓണം .വിഷ്,തിരുവാതിര,ബക്രീദ്,ക്രിസ്തുമസ്,ജന്മദിനം ...അങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാം ആഘോഷം.ഈ ആഘോഷം കൊണ്ട് മാത്രം കുത്തുപാള എടുക്കുന്നവരും കുറവല്ല.ആഘോഷം വേണ്ട എന്നല്ലദൈനന്തിനകര്യങ്ങള്ക്കുന കൂടി മുടക്കം സംഭവിക്കുന്ന തരത്തില്‍ ഉള്ള ആഘോഷങ്ങള്ഗു,ണത്തെക്കാള്‍ ഏരെ ദോഷം ചെയ്യുന്നു. .ഇതിനു സമാ‍നമായ അവസ്ഥയാനു ഇന്നു വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ അരങ്ങേറുന്നത്.ഒരു വര്ഷംക തല കുത്തിനിന്നാലും പഠിപ്പിച്ചു തീര്ക്കാിന്‍ കഴിയാത്ത് അത്ര പ്രവര്ത്ത നങ്ങല്‍ നമ്മുടെ സിലബസ്സിലുണ്ട്.അതിനിടെ കടന്നു വരുന്ന ദിനാചരണങ്ങളും ,കലാകായിക മേളകളും വേറെ.സമര്ത്ഥയമായ ആസൂത്രണത്തിലൂടെ ഒരു പരിധി വരെ ദിനാചരണങ്ങളും പാഠഭാഗത്തെ പ്രവര്ത്ത നങ്ങളും കൊണ്ടു പോകാം .എന്നാല്‍ അതിനിടക്കാണു പി ഇസി വഴി പ്രത്യേക പ്രൊജെക്റ്റ് എന്താണെന്നു ചോദ്യം വരിക. എതെങ്കിലും അധ്യാപകന്റെ തലയില്‍ അപ്പോള്‍ തൊന്നുന്ന ഒരു കാര്യം അങ്ങു തട്ടി മൂളിക്കും .പിന്നെ ചെരിപ്പിനു പാകത്തില്‍ കാല്‍ മുറിക്കും പോലെ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ നടത്തി കാണിക്കനുള്ള വ്യഗ്രത ആണു.പലപ്പോഴും പല മാസങ്ങളിലായി നടക്കുന്ന പല പരിപാടികള്‍ അതില്‍ വന്നു ചേരും. പിന്നെ അതിന്റെ സംഘാടനം ,നോട്ടീസ്,ഫ്ലെക്സ്,ഫണ്ടിങ്ങ്,റിപ്പോറ്ട്ട്,പത്രവാറ്ത്ത,ഫോട്ടോ,ഡോക്യുമെന്റേഷന്‍ ,..........ഇതിന്റെ ഒക്കെ പിന്നാലെ ആവും ഭൂരിഭാഗം അധ്യാപകരും.അതിനൊന്നും താല്പര്യമെടുക്കാത്തവര്ക്കാ കട്ടെ ക്ലാസ്സുകള്‍ ക്ലബ് ചെയ്തതിന്റെ ഭാരം പറഞ്ഞ് നിഷ്ക്രിയരാകന്‍ ഒരു സുവര്ണ്ണാ വസരവും കൈവരുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍ അടിസ്ഥാനപരമായി സ്കൂളില്‍ നടക്കണം എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങള്‍(എല്ലാ കുട്ടികള്ക്കും ഒരു പോലെ കിട്ടുന്ന.) പലതും നടക്കാതെ പോകുന്നു.പ്രത്യേക പ്രൊജെക്റ്റിന്റെ ഫലം കിട്ടുന്നത് മിക്കവാരും ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിനു മാത്രം ആകും. .ഞങ്ങളുടെവിദ്യാലയത്തില്‍ കഴിഞ്ഞതിനു മുന്‍ വര്ഷംമ നറ്റപ്പിലാക്കിയ ദശപുഷ്പം ഇത്തരത്തില്‍ ഒന്നായിരുന്നു.ഭാഗ്യവശാല്‍ വിഭാവനം ചെയ്ത പത്തു പരിപാടി ആറായി ചുരുങ്ങി.പരിപാടികള്‍ ഒരു വിധം നന്നയി നടത്തി എങ്കിലും വളരെ കുറച്ചു പേര്ക്കാ യിരുന്നു അതില്‍ പങ്കാളിത്തം.പലതും തുടര്‍ പ്രവര്ത്തയന സാധ്യത ഉള്ളതായിരുന്നു എങ്കിലും അതിനൊന്നും കഴിഞില്ല. എങ്കിലും ഫലമുണ്ടായി.ഹരിതവിദ്യാലയം അവാര്ഡ് ,മികച്ച് പിടി എ ക്കുള്ള അവാറ്ഡ്,നല്ല മീഡിയ കവറേജ്(ഈ ആഴ്ചയിലെ മലയാള മനോരമയുടെ പാഠം കോളത്തില്‍ ഞങളുടെ വിദ്യാലയമാണ്‍)എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകത ഉള്ളതാണല്ലോ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുക .ഒരു എല്‍.പി സ്കൂള്‍ ആയിരുന്നിട്ടു കൂടി ,തൊട്ടടുത്തു തന്നെ ഹൈസ്കൂള്‍ ഉണ്ടായിട്ടു കൂടി ഞ്ങ്ങളുടെ നേത്ര് ത്വത്തിലാണു പഞ്ചായത്തിലെ ഹൈസ്കൂളിലെ ഉള്പ്പെ ടെ കുട്ടികളെ പങ്കെടുപ്പിച്ച് സിനിമ ക്യാമ്പ്സംഘടിപ്പിച്ചതും അതില്‍ സംസ്ഥാന തലത്തില്‍ നാലു അവാര്ഡുപകള്‍ നേടി എടുത്തതും .അതേ പോലെ ഞങ്ങള്‍ തന്നെ നടത്തിയ പഞ്ചായത്ത് തല നാടക ക്യാമ്പിന്റെ ഉല്പന്നങ്ങളുടെ വീഡിയോ ഡോക്യുമെന്റേഷന്‍ ആ വര്ഷംു സംസ്ഥാന തല അധ്യാപക പരിശീലനത്തിനു ഉപയോഗിച്ചുഎന്നതു ഞങ്ങള്ക്കു അഭിമാനമേകുന്നു. ഈ വര്ഷടവും താളവുംഭാഷയും എന്നൊരു പ്രൊജെക്റ്റ് ഞങ്ങള്‍ തട്ടി മൂളിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്തൊക്കെ അതിന്റെ പേരില്‍ നടത്താം എന്നതിനെ കുറിച്ച് ഇപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ ധാരണ പോലും ഞങ്ങള്ക്കിനല്ല.എങ്കിലും ചെയ്തു വരുമ്പോള്‍ അത് ഒരു വലിയ സംഭവം ആയി മാറും. വലിയ ഒരു അംഗീകാരം കാത്തു നില്ക്കു ന്ന ഹൈസ്കൂള്‍ പഞ്ചവാദ്യ സംഘവുമായി ഒരു ലിങ്ക് ഉണ്ടാക്കാനും അതു വഴി എല്‍ ,പി തലത്തിലും പഞ്ചവാദ്യവുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനും ഈ പ്രോജെക്റ്റ് സഹായിക്കും. നേരത്തെ പറഞ്ഞ എല്ലാവറ്ക്കും നിശ്ചിതമായ കാര്യങ്ങള്‍ ലഭിച്ചു എന്നു ഉറപ്പു വരുത്താനുള്ള സമയം നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന ഖേദം മാറ്റി നിറുത്തിയാല്‍ നാടോടുമ്പോള്‍ നടുവെ അല്ല ഏറ്റവു വലിയ കുതിപ്പോടെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഓടുന്നു എന്നതില്‍ ഞങ്ങള്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു -അവയ്ക്കു ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരത്തിലും.പക്ഷെ നാടിന്റെ ഓട്ടത്തിന്റെ ഗതി എത്ര മാത്രം ശരിയാണെന്നു കാലം തെളിയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

a href = "http://malayalam.epathram.com/" target = "_blank">

ആഘോഷങ്ങത്തിരക്കില്‍ ജീവിക്കാന്‍ മറക്കുന്നുവോ!

ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ അഭേദ്യമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്. ഓണം .വിഷ്,തിരുവാതിര,ബക്രീദ്,ക്രിസ്തുമസ്,ജന്മദിനം ...അങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാം ആഘോഷം.ഈ ആഘോഷം കൊണ്ട് മാത്രം കുത്തുപാള എടുക്കുന്നവരും കുറവല്ല.ആഘോഷം വേണ്ട എന്നല്ലദൈനന്തിനകര്യങ്ങള്‍ക്കു കൂടി മുടക്കം സംഭവിക്കുന്ന തരത്തില്‍ ഉള്ള ആഘോഷങ്ങള്‍ഗുണത്തെക്കാള്‍ ഏരെ ദോഷം ചെയ്യുന്നു.                      .ഇതിനു സമാ‍നമായ അവസ്ഥയാനു ഇന്നു വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ അരങ്ങേറുന്നത്.ഒരു വര്‍ഷം തല കുത്തി നിന്നാലും പഠിപ്പിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്ത് അത്ര പ്രവര്‍ത്തനങ്ങല്‍ നമ്മുടെ സിലബസ്സിലുണ്ട്.അതിനിടെ കടന്നു വരുന്ന ദിനാചരണങ്ങളും ,കലാകായിക മേളകളും വേറെ.സമര്‍ത്ഥമായ ആസൂത്രണത്തിലൂടെ ഒരു പരിധി വരെ ദിനാചരണങ്ങളും പാഠഭാഗത്തെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും കൊണ്ടു പോകാം .എന്നാല്‍ അതിനിടക്കാണു പി ഇസി വഴി പ്രത്യേക പ്രൊജെക്റ്റ് എന്താണെന്നു ചോദ്യം വരിക. എതെങ്കിലും അധ്യാപകന്റെ തലയില്‍ അപ്പോള്‍ തൊന്നുന്ന ഒരു കാര്യം അങ്ങു തട്ടി മൂളിക്കും .പിന്നെ ചെരിപ്പിനു പാകത്തില്‍ കാല്‍ മുറിക്കും പോലെ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ നടത്തി കാണിക്കനുള്ള വ്യഗ്രത ആണു.പലപ്പോഴും പല മാസങ്ങളിലായി നടക്കുന്ന പല പരിപാടികള്‍ അതില്‍ വന്നു ചേരും. പിന്നെ അതിന്റെ സംഘാടനം ,നോട്ടീസ്,ഫ്ലെക്സ്,ഫണ്ടിങ്ങ്,റിപ്പോറ്ട്ട്,പത്രവാറ്ത്ത,ഫോട്ടോ,ഡോക്യുമെന്റേഷന്‍ ,..........ഇതിന്റെ ഒക്കെ പിന്നാലെ ആവും ഭൂരിഭാഗം അധ്യാപകരും.അതിനൊന്നും താല്പര്യമെടുക്കാത്തവര്‍ക്കാകട്ടെ ക്ലാസ്സുകള്‍ ക്ലബ് ചെയ്തതിന്റെ ഭാരം പറഞ്ഞ് നിഷ്ക്രിയരാകന്‍ ഒരു സുവര്‍ണ്ണാവസരവും കൈവരുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍ അടിസ്ഥാനപരമായി സ്കൂളില്‍ നടക്കണം എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങള്‍(എല്ലാ കുട്ടികള്‍ക്കും ഒരു പോലെ കിട്ടുന്ന.) പലതും നടക്കാതെ പോകുന്നു.പ്രത്യേക പ്രൊജെക്റ്റിന്റെ ഫലം കിട്ടുന്നത് മിക്കവാരും ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിനു മാത്രം ആകും.                                                                                                .ഞങ്ങളുടെവിദ്യാലയത്തില്‍ കഴിഞ്ഞതിനു മുന്‍ വര്‍ഷം നറ്റപ്പിലാക്കിയ ദശപുഷ്പം ഇത്തരത്തില്‍ ഒന്നായിരുന്നു.ഭാഗ്യവശാല്‍ വിഭാവനം ചെയ്ത പത്തു പരിപാടി ആറായി ചുരുങ്ങി.പരിപാടികള്‍ ഒരു വിധം നന്നയി നടത്തി എങ്കിലും വളരെ കുറച്ചു പേര്‍ക്കായിരുന്നു അതില്‍ പങ്കാളിത്തം.പലതും തുടര്‍ പ്രവര്‍ത്തന സാധ്യത ഉള്ളതായിരുന്നു എങ്കിലും അതിനൊന്നും കഴിഞില്ല. എങ്കിലും ഫലമുണ്ടായി.ഹരിതവിദ്യാലയം അവാര്‍ഡ്,മികച്ച് പിടി എ ക്കുള്ള അവാറ്ഡ്,നല്ല മീഡിയ കവറേജ്(ഈ ആഴ്ചയിലെ മലയാള മനോരമയുടെ പാഠം  കോളത്തില്‍ ഞങളുടെ വിദ്യാലയമാണ്‍)എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകത ഉള്ളതാണല്ലോ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുക .ഒരു എല്‍.പി സ്കൂള്‍ ആയിരുന്നിട്ടു കൂടി ,തൊട്ടടുത്തു തന്നെ ഹൈസ്കൂള്‍ ഉണ്ടായിട്ടു കൂടി ഞ്ങ്ങളുടെ നേത്ര് ത്വത്തിലാണു പഞ്ചായത്തിലെ ഹൈസ്കൂളിലെ ഉള്‍പ്പെടെ കുട്ടികളെ പങ്കെടുപ്പിച്ച് സിനിമ ക്യാമ്പ്സംഘടിപ്പിച്ചതും അതില്‍ സംസ്ഥാന തലത്തില്‍ നാലു അവാര്‍ഡുകള്‍ നേടി എടുത്തതും .അതേ പോലെ ഞങ്ങള്‍ തന്നെ നടത്തിയ പഞ്ചായത്ത് തല നാടക ക്യാമ്പിന്റെ ഉല്പന്നങ്ങളുടെ വീഡിയോ ഡോക്യുമെന്റേഷന്‍ ആ വര്‍ഷം സംസ്ഥാന തല അധ്യാപക പരിശീലനത്തിനു ഉപയോഗിച്ചുഎന്നതു ഞങ്ങള്‍ക്കു അഭിമാനമേകുന്നു. ഈ വര്‍ഷവും താളവുംഭാഷയും എന്നൊരു പ്രൊജെക്റ്റ് ഞങ്ങള്‍ തട്ടി മൂളിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്തൊക്കെ അതിന്റെ പേരില്‍ നടത്താം എന്നതിനെ കുറിച്ച് ഇപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ ധാരണ പോലും ഞങ്ങള്‍ക്കില്ല.എങ്കിലും ചെയ്തു വരുമ്പോള്‍ അത് ഒരു വലിയ സംഭവം ആയി മാറും. വലിയ ഒരു അംഗീകാരം കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന  ഹൈസ്കൂള്‍ പഞ്ചവാദ്യ സംഘവുമായി ഒരു ലിങ്ക് ഉണ്ടാക്കാനും അതു വഴി എല്‍ ,പി തലത്തിലും പഞ്ചവാദ്യവുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനും ഈ പ്രോജെക്റ്റ് സഹായിക്കും. നേരത്തെ പറഞ്ഞ എല്ലാവറ്ക്കും നിശ്ചിതമായ കാര്യങ്ങള്‍ ലഭിച്ചു എന്നു ഉറപ്പു വരുത്താനുള്ള സമയം നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന ഖേദം മാറ്റി നിറുത്തിയാല്‍ നാടോടുമ്പോള്‍ നടുവെ അല്ല ഏറ്റവു വലിയ കുതിപ്പോടെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഓടുന്നു എന്നതില്‍ ഞങ്ങള്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു -അവയ്ക്കു ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരത്തിലും.പക്ഷെ നാടിന്റെ ഓട്ടത്തിന്റെ ഗതി എത്ര മാത്രം ശരിയാണെന്നു കാലം തെളിയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ബാച്ച് സംഗമം

രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടു മുമ്പു വരെ കച്ചവട മനസ്ഥിതി എന്നതു വളരെ മോശമായാണ്‍ എല്ലാവരും പറഞ്ഞിരിന്നത്.പിന്നീട് “അയാള്‍ നല്ല ബിസിനസ്സ് മൈന്ട് ഉള്ളവനാണു “ എന്നു അഭിമാനത്തോടെ  പറയാന്‍ തുടങ്ങി. മുഷിഞ്ഞ  തലേക്കെട്ടും മടക്കി കുത്തിയ കൈലിയുമായി വന്നിരുന്ന കച്ചവടക്കാരന്‍ എവിടെ നിന്നോ നാലു ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കും കടമെടുത്ത് പാന്റ്സും ഷറ്ട്ടും ആയി ക്വാളിസില്‍ വന്നിറിങ്ങി.(നമ്മുടെ നാടും മനുഷ്യരും പുരോഗമിച്ചില്ല എന്നസൂ‍യാലുക്കള്‍ പറയ്ന്നതല്ലേ-തൊഴിലും-) കച്ച കപടം എന്ന പേരും മാറ്റി-റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ് ബിസിനസ്സ്.

ഇനി താഴെ കൊടുത്ത ഇന്നത്തെ മാത്രുഭൂമി വാര്‍ത്ത നോക്കൂ…

 സ്കൂ‍ള്‍ വാര്‍ഷികം  മുതല്‍ 

 മുതല്‍ സ്വന്തം കല്യാണം വരെ (ഭാഗ്യവശാല്‍ ഇതു വരെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് ഇതില്‍ പെട്ടിട്ടില്ല എന്നു തോന്നുന്നു) കോണ്ട്രാക്റ്റ് കൊടുക്കാനും എടുക്കാനും (കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ പിടിച്ചെടുക്കും)തുടങ്ങിയ ഇക്കാലത്ത് ഇതും ഇതിലപ്പുറവും ഉണ്ടാകും.പൂജാരിക്കും കശാപ്പു ശാലക്കാരനും ഒരേ സംസ്കാരം ആവില്ലാ എന്നതു മനശ്ശാസ്ത്രജര്‍ പോലും അംഗീകരിക്കും  .ജാത്യാലുള്ളത് തൂത്താല്‍ പോവില്ല എന്നതിന്റെ സാരവും അതു തന്നെ .
നമ്മുടെ സ്കൂളിന്റെ  ശതാബ്ദിയുടെ ബാച്ച് സംഗമങ്ങള്‍ ഈ ഗണത്തില്‍ പെടാതിരിക്കാന്‍ നമുക്ക് മനമുരുകി പ്രാറ്ത്ഥിക്കാം.അതിനായി ആരേയും .....എന്തിനു പറയുന്നു , പാവങ്ങളുടെ അത്താണി ആയിരുന്ന  സംഘടിത ശക്തികളെ പോലും  ഉപയോഗിക്കാന്‍ ഇവര്‍ മിടുക്കന്മാരാണല്ലോ. )

അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്റെ രുചി

“കര്‍മ്മണ്യേവാധികാരസ്തേ മാ ഫലേഷു കദാചന“

“കര്‍മ്മം ചെയ്യുക നമ്മുടെ ലക്.ഷ്യം കറ്മ്മഫലം തരും ഈശ്വരനല്ലോ”

 എന്നും ഇന്നും നമ്മള്‍ കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വചനം

ശ്രീബുദ്ധന്‍ പറഞ്ഞു”ആശയാണു എല്ലാ ദു;ഖങ്ങള്‍ക്കും കാരണം”

ശരിയായിരിക്കാം(ശരിയാണു എന്നു പറയാന്‍ മാത്രം ജ്ഞാനം നമുക്കില്ല.

എങ്കിലും അനുഭവത്തില്‍ നിന്നും ഒന്നു പറയാം .ആശയാണു നമ്മളെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത്. ആശയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എല്ലാം നിഷ്ക്രിയമാണല്ലോ.എല്ലാം ദൈവത്തില്‍ സമര്‍പ്പിച്ചു മിണ്ടാതെ ഇരിക്കാനുള്ള ആത്മബലം സാധാരണ മനുഷ്യനില്ല താനും.

ഇതൊക്കെ ചിന്തിക്കാന്‍ കാരണം ഒരു എല്‍.പി സ്കൂള്‍ ടീച്ചറുടെ (അവരെ നമുക്കു തല്‍ക്കാലം രമണിടീച്ചറ് എന്നു വിളിക്കാം) നിറ്ദോഷമായ ഒരു കമന്റാണു.അതിങ്ങനെ “മാഷേ നമ്മളീ പാടു പെടുന്നതെല്ലാം വെള്ളത്തില്‍ വരച്ച വര പോലെ ആണു.നമ്മള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതിന്റെയും ഉപദേശിക്കുന്നതിന്റേയും ഫലം (ഗുണമായാലും ദോഷമായാലും)

 ഉടനെ കാണാരില്ല ല്ലോ. അതു കാണണമെങ്കില്‍ വറ്ഷങ്ങള്‍ കഴിയും.അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ ഒക്കെ മനസ്സില്‍ നമ്മളെ കുറിച്ചൊന്നും ഓറ്മ്മ പോലും ഉണ്ടാവില്ല. വലിയ ക്ലാസ്സുകളില്‍ അവരെ രസിപ്പിച്ച ചിന്തിപ്പിച്ച പ്രചോദനം നല്‍കിയ അദ്ധ്യാപകരെയാവും അവറ്ക്കു അറിയുക.ഒരു പേപ്പരില്‍ എഴുതി കഴിഞ്ഞാല്‍ ആവൂ ഞാന്‍ എഴുതി എന്നു പറയാനുള്ള ഒരു തെളിവായി ആ പേപ്പറ് എങ്കിലും ഉണ്ടാവും. ഇതില്‍ അതു പോലും……അതു കൊണ്ടാ പറയുന്നത് വെള്ളത്തില്‍ വരച്ച………”

ആ ടീച്ചറ് പറഞ്ഞു മുഴുമിക്കും മുമ്പ് ഞാന്‍ ഏതൊ ചിന്തയിലായിരുന്നു.അവര്‍ എന്തേ അങ്ങനെ പറയാന്‍….സാധാരണ മറ്റു വല്ലവരും ആയിരുന്നെങ്കില്‍ മനസ്സിന്റെ ഒരു തരം കോം പ്ലെക്സ് എന്നു വച്ച് തള്ളാമായിരുന്നു.ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികള്‍ക്കായി ഇരുപത്തി നാലു മണിക്കൂ‍റും എന്ന നിലയില്‍ പ്ലാനിങ്ങും,ചാറ്ട്ടെഴുത്തും,നോട്ടെഴുത്തും ആയി കഴിയുന്ന –ഏതെങ്കിലും സ്ത്ഥാനത്തിനോ,അംഗീകാരത്തിനോ വേണ്ടി കാത്തു നില്‍ക്കാത്ത അവരെ സബന്ധിച്ചിടത്തോളം…..

പെട്ടെന്നു ഞാന്‍ എന്റെ എല്‍.പി.സ്കൂള്‍ കാലത്തേക്കു ഒന്നു എത്തി  നോക്കി.ഞാന്‍ ഞെട്ടി..ഇരുട്ട് എങ്ങും കട്ട പിടിച്ച ഇരുട്ട് മാത്രം.

എന്റെ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ അദ്ധ്യാപിക ? അതോ അദ്ധ്യാപകനോ?

രണ്ടിലെ…..മൂന്നിലെ….ഇല്ല് കാണുന്നില്ല. ആകെ കണ്ടത് ഒരു കുട്ടന്‍ മാഷ്…ഹാവൂ ആപേര്‍ എനിക്ക് പരിചയമുണ്ട്.അദ്ധ്യാപകനില്ലാത്ത സമയം എന്റെ ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും ബഹളം കേട്ട് ഓടി വന്ന് ഞങ്ങളെ എല്ലാം വരിയാക്കി നിറ്ത്തി മേശമേല്‍ ഉന്തി നിന്ന ആണിയിന്മെല്‍ ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് മുഷ്ടികൊണ്ട് ഇടിപ്പിച്ച ആ കുട്ടന്‍ മാഷ് മാത്രം .ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലൂടെ തപ്പി മുന്നോട്ടു ചെല്ലുമ്പോള്‍ അതാ ഇരുട്ടിനു കനം കുറഞ്ഞു വരുന്നു.ഫലിതപ്രിയനായ പി.സി മാഷ്,രാജാ മാഷ് ……..ഒമ്പതിലേയും പത്തിലേയും ഒക്കെ ഏറെക്കുറേ

 എല്ലാ അദ്ധ്യാപകരേയും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

“ശരിയാണ്‍ ടീച്ചറ് പറഞ്ഞത് എനിക്കും…….”ചാറ്ട്ടുകള്‍ നിറച്ച സഞ്ചിയുമായി കളാസ്സിലേക്കു കുതിക്കുന്ന ടീച്ചറ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു കേട്ടിരിക്കാനിടയില്ല.

“അല്ല അമ്മിഞ്ഞ പാലിന്റെ മാധുര്യത്തെ  കുറിച്ച് പറയാറുള്ളവറ്ക്ക് ആറ്ക്കെങ്കിലും സ്വന്തം അമ്മയുടെ അമ്മിഞ്ഞാപ്പാലിന്റെ രുചി ഓറ്മ്മ ഉണ്ടാകുമോ” എന്ന ഒരു കുസ്ര്തി ചോദ്യമാണു അപ്പോള്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നത്.അതില്‍ തട്ടി വീഴാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ നന്നേ പാട് പെട്ടു.അമ്മ,അമ്മിഞ്ഞപ്പാല്‍,താരാട്ട്,ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ ടീച്ചര്‍,രണ്ടിലെ,………..എല്ലാം എന്റെ ചുറ്റും നിരന്നു നില്‍ക്കുന്നു .എല്ലാം അപരിചിതറ്….പക്ഷെ പരിചയം നടിച്ചില്ലെങ്കില്‍…….എന്നെ ക്കാള്‍ നിക്ര്ഷ്ട ജീവി……….

എല്ലാവരോടും പരിചയം നടിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോഴാണു ചുമരിലെ വാക്യം കണ്ണില്‍ പെട്ടത് “കറ്മ്മം ചെയ്യുക നമ്മുടെ….”

അല്ല് ആ ബോറ്ഡ് ചുമരിലല്ല.രമണി ടീച്ചര്‍ അടുത്ത കളാസ്സിനു തയ്യാറാക്കുന്ന പോസ്റ്ററാണ്‍. രമണി ടീച്ചര്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ എന്റെ ഒന്നാം ക്ലാസ് ടീച്ചറുടെ അതേ ഛായ.

                                                     rachana: mohanan.p on 14.03.2011

അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കും പരീക്ഷാ പനി.

ഇനി മുതല്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കും പരീക്ഷാ പനി. ടി.ടി.സി.യോ ബി.എഡോ കഴിഞ്ഞു ജോലിക്കു കാത്തിരിക്കുന്നവര്‍ മാത്രമല്ല, വര്‍ഷങ്ങളായി സര്‍വീസിലുള്ള അദ്ധ്യാപകരും ഈ പരീക്ഷ അഞ്ചു വര്‍ഷത്തിനകം പാസ്സാകണം എന്നാണ്‍ അറിയുവാന്‍ കഴിയുന്നത്. ഏതായാലും ഈ വിഷയം കേരള സമൂഹത്തില്‍ വലിയ ചര്‍ച്ചയ്ക്കും വാദപ്രതിവാദങ്ങല്‍ക്കും പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ക്കും വഴി ഒരുക്കും എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല്. ഞാന്‍ അംഗമായ അദ്ധ്യാപക സംഘടന ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്തു നിലപാട് എടുക്കുന്നു എന്ന് അറിയില്ല. അതു എന്തു തന്നെ ആയാലും ഞാന്‍ ആ നിലപാടിനൊപ്പം നില്‍ക്കും. എന്നാലും ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്റെ വ്യക്തിപരമായ നില്പാട് വ്യക്തമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ.

സാധാരണ ഏതു പുതിയ നിയമം വരുമ്പോഴും നിലവില്‍ ഉള്ളവറ്ക്കു ഇളവു അനുവദിക്കുക പതിവാണു.എന്നാല്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ ആ ഇളവു അനുവദിക്കേണ്ടതില്ല എന്നാണു തോന്നുന്നതു.കാരണം ജോലിയില്‍ ചേരുന്നതിനു മുമ്പ് ഉള്ള വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യത ഒഴികെ മറ്റു അധികമായ ഒരു യോഗ്യതയും നേടണം എന്നു അനുശാസിക്കാത്ത് ഒരു വിഭാഗമാണ്‍ അധ്യാപകസമൂഹം.ചുരുക്കം ചില അധ്യാപകര്‍ സ്വന്തം താല്പര്യത്തില്‍ ഉപരി പഠനം നടത്തുന്നതു ഒഴിച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ ഒന്നും പിന്നെ അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല എന്ന വാദം ശക്തമാണു.കാലാകാലങ്ങളില്‍ ലഭിക്കുന്ന പരിശീലനങ്ങളൊ എന്നു ചോദിക്കും. ശരിയാണു ആ പരിശീലനങ്ങളിലൂടെ നമ്മളില്‍ നല്ല മാറ്റം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും നമ്മുടെ കഴിവു സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുന്നതിനും,മറ്റുള്ളവരെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുന്നതിനും ഇത്തരം ചില മൂല്യനിറ്ണ്ണയം സഹായിക്കും.പ്ക്ഷെ ഇതു ചിലറ്ക്കെതിരെ വൈരാഗ്യം തീറ്ക്കാനുള്ള ഉപാധിയാകി മാറ്റുകയോ,മറ്റു വിധത്തില്‍ ദുരുപയൊഗം ചെയ്യുകയൊ ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള മുന്‍ കരുതലും ആവശ്യമാണു. വരും ദിവസങ്ങളില്‍ ഇക്കാര്യത്തെ കുറിച്ചു ഒരു വ്യ്ക്തമായ ധാരണ ലഭിക്കും എന്നു നമുക്കു പ്രതീക്ഷിക്കാം

വിളറിയ ചിരി

നല്ല നട്ടുച്ച നേരം .ഒരു കൂട്ടം ആളുകള്‍വന്നു.”എന്താ ഈ പാതിരയ്ക്ക്….”

“പാതിരയൊ “അയാളുടെ ശബ്ദം ഉറക്കെ ആയിരുന്നു

“ആ…പാതിരയ്ക്ക്!”

“ഇപ്പോള്‍ നട്ടുച്ച തന്നെയാണു.”അയാള്‍ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു’

“കാണാം”കൂട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിനു എന്തോ പന്തികേട്.ആ കൂട്ടം  തല്‍ക്കാലം രംഗം വിട്ടു.

ആരൊക്കെയൊ വഴിപോക്കര്‍ വന്നും പോയുമിരുന്നു.പലരോടും അയാള്‍ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

“തലയ്ക്കു മീതെ ഉദിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതു സൂര്യനല്ലെ?”

“അതേ “വഴിപോക്കന്റെ മറുപടി കേട്ട  .അയാള്‍ക്ക് ഉത്സാഹമായി.അതിനിടയ്ക്കു.ഇടവഴിയുടെ ഭിത്തികളിലെ ചെറിയ പൊത്തുകളില്‍ നിന്നു ഏതൊക്കെയൊ ചെവികള്‍നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു.ചില പൊത്തുകളില്‍ നിന്നു തിളങ്ങി നിന്ന കണ്ണുകള്‍ക്ക് മുത്തശ്ശീക്കഥയിലെവിടെയോ കണ്ട പിശാചിന്റെ വന്യഭാവം.ഏതോ വിഷ സര്‍പ്പങ്ങളുടെ  സീല്‍ക്കാരങ്ങള്‍.ഉള്ളില്‍ എവിടെയൊ തിരയിട്റ്റ ഭയം ഒതുക്കി അയാള്‍ ചോദ്യം തുടര്‍ന്നു.

“ഇപ്പോള്‍ വെളിച്ചമില്ലേ? “ഉണ്ടല്ലോ”

“ആകാശത്ത് ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഒന്നുമില്ലല്ലോ?”

“എന്താ സംശയം !ഇല്ല.”

“ഇപ്പോള്‍ നല്ല വെയിലല്ലേ?”

“ചോദിക്കാനുണ്ടോ! എന്താ ചൂട്!”

അയാള്‍ക്ക് ആവേശമായി.

“എങ്കില്‍ പറയൂ.ഇപ്പോള്‍ നട്ടുച്ചയല്ലേ?”

വഴിപോക്കന്‍ ചുറ്റും നോക്കി.മാളങ്ങളിലെ സീല്‍ക്കാരം ഉച്ചത്തിലായിരിക്കുന്നു.”അതു പിന്നെ….ഞാന്‍…ഈ നാട്ടുകാരനല്ല” “ഹ ഹ ഹ ഹ…..അട്ടഹാസം ആ മാളങ്ങളില്‍ നിന്നു തന്നെ ആയിരുന്നു.

ഏതോ ഊടു വഴിയിലെക്കു ഒഴുകി മാഞ്ഞു പോയ വഴിപോക്കന് സിംഹത്തിനു മുന്നില്‍ പെട്ട പേടമാനിന്റെ ഛായയാണെന്നു അയാള്‍ ഓറ്ത്തു.

“ഇതാ വരുന്നു പുതിയൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം . കണ്ടാല്‍ നല്ല കരുത്തുള്ളവരാണെന്നു തോന്നുന്നു

ഇവരോടു ചോദിക്കാം.“

അയാള്‍ ചോദ്യം ഒന്നില്‍ നിന്നു തന്നെ തുടങ്ങി. മണി മണി പോലെ ഉത്തരം വന്നു. “തരക്കേടില്ല.ഇപ്പോള്‍ തീരുമാനമാകും“അയാള്‍ക്കു പ്രതീക്ഷ കൂടി വന്നു.

“ഇപ്പോള്‍ നട്ടുച്ചയല്ലേ…?”

“എന്താ സംശയം! നട്ടുച്ച തന്നെ.ധൈര്യമായി പറയാം..നട്ടുച്ച എന്ന്. പറയണം. പറഞ്ഞേ തീരൂ.”

“ഹാവൂ… ആശ്വാസമായി. ഇങ്ങനെ ചിലരെങ്കിലും”എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ കരുത്തരായ ഇത്രയും പേറ് ചേര്‍ന്നു നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു പറഞ്ഞാലോ…”ചോദ്യ്‌വുമായി തിരിഞ്ഞ് അയാള്‍ തരിച്ചു നിന്നു. ആരേയും കാണാനില്ല.

“ഹഹഹഹ“മാളങ്ങളില്‍ നിന്നും അട്ടഹാസത്തില്‍ പുതിയ ചില ശബ്ദങ്ങളും കൂടുതല്‍ ഉച്ചത്തിലായിരിക്കുന്നു.

“നട്ടുച്ച എന്നു പറയാന്‍ ഞാന്‍ എന്തിനു മടിക്കണം .അതല്ലേ സത്യം. എനിക്കെന്താ. നഷ്ടം!”അയാള്‍ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അയാളുടെ കഴുത്തില്‍ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം പിടി മുറുക്കി.

“നഷ്ടം..ഇപ്പൊള്‍ ഒന്നുമില്ല.പക്ഷെ ..ഉറക്കം വരുമ്പോള്‍!

പ്രണയിക്കുമ്പോള്‍! വിശക്കുമ്പോള്‍!

“അല്ല. ഇപ്പോള്‍ രാത്രിയാണു.രാത്രി മാത്രം പാതിരാത്രി”

പുതപ്പെടുത്ത് അയാല്‍ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങി.

മാളങ്ങളിലെ ശാന്തത കണ്ടു തലയ്ക്കു മുകളില്‍ നിന്നിരുന്ന സൂര്യന്‍ ചിരിച്ചു. ഒരു വിളറിയ ചിരി.      [രചന:മോഹനന്‍]

സൂര്യനെ വാഴ്തിയ ഞാന്‍

*സൂര്യന്റെ മഹത്വം അറിയാത്തവരായി ആരാ ഉള്ളത്.!
 “എന്നാലും സൂര്യനെ എന്റെ നാവു കൊണ്ട് ഒന്നു വാഴ്ത്താം .

അങ്ങനെ സൂര്യനെ വാഴ്തിയ ഞാന്‍ എന്ന ബഹുമതി എനിക്കും നേടാം”                    
  *“സൂര്യ  വെളിച്ചത്തില്‍- വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രഭയില്‍ മങ്ങി പോയ അനേകം നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഉണ്ട്.
അവയില്‍ ചിലതെങ്കിലും സൂര്യനെ വെല്ലുന്ന ശോഭയും ഭംഗിയും ഊര്‍ജ്ജവും ഉള്ളതാണു.
 അല്പം ദൂരെ ആയി എന്നോ ,അല്പം ചെറുതായി എന്നോ ഒക്കെകൊണ്ട്  ആവാം അവയെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയത് .”
*ആ അജ്നാത് താരങ്ങ്ലുളുടെ മഹിമ വര്‍ണിക്കാന്‍ അലപം ബുദ്ധിമുട്ടണം.
എന്നാലും ആവര്‍ണ്ണന ആരും വിശ്വസിക്കില്ല”                                  
 .*“അതിനാല്‍ വിയര്‍ക്കാതെ എന്റെ ബഹുമതി ഉറപ്പിക്കട്ടെ”                                                                                                        .“നക്ഷത്രങ്ങള്‍ പോയി തുലയട്ടെ”...                                            
  (രാത്രിയില്‍ പോലും അവരെ കാണാതിരിക്കാം).                                        
  “പകല്‍ രാജാവു സൂര്യന് ജയ ജയ ജയ”
എന്റെ വിലാസം  :സുര്യനെ വാഴ്ത്തിയ   ഞാന്‍.   
അല്ലെങ്കില്‍  ഇരിക്കട്ടെ സൂര്യമോഹനന്‍
റേഡിയോ,....പത്രം....ടിവി ,......ഫെയ്സ് ബുക്ക്  ,....   കവി  സമ്മേളനം,......
സാംസ്കാരിക സമ്മേളനം ,........വിദേശയാത്ര......ഹായ് .....

മരിച്ചിട്ടും വീണ്ടും കൊല്ലപ്പെടുന്നവര്‍

ഒരു മനുഷയസ്സു  മുഴുവന്‍ തന്റെ കലക്ക് വേണ്ടി ഹോമിച്ച ഒരു കലാകാരന്‍ തന്നാലാവും വിധം എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു എന്ന സംതൃപ്തിയില്‍   ആവും മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക.(കലക്ക് മാത്രമല്ല മറ്റു മേഖലക്കും ബാധകം ) തന്റെ കര്‍മഫലമായി രൂപം കൊണ്ട ചില അടയാളങ്ങള്‍ മാത്റം അവശേഷിപ്പിച്ചാണ് അയാള്‍ കടന്നു പോകുന്നത് .(ഇന്നത്തെ പോലെ  സ്വയം ഉണ്ടാക്കി അടിച്ചേല്പിക്കുന്ന അടയാളങ്ങള്‍ അല്ല.ഇന്ന്  അവാര്‍ഡുകള്‍ ‍  വന്നു ചേരുകയല്ല അവാര്‍ഡുകളെ തേടി പോവുകയോ അവ അടിച്ചു മാറുകയോ ,കൊള്ളയടിക്കുകയോ ആണല്ലോ )  ആ  അടയാളങ്ങളെ കണ്ടെത്തി അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് പകര്‍ന്നു നല്‍കുക എന്നത് മാന്യതയുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ബാധ്യതയാണ് ."ഞാനും ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നു" എന്ന് പറയാന്‍ മരിച്ചവര്‍ക്കാവില്ലല്ലോ......അതെ സമയം "ഇങ്ങനെ ചിലര്‍ ഇവിടെ ജീവിചിട്ടെ ഇല്ല" എന്ന് വരുത്തി തീര്‍ക്കാന്‍ വ്യഗ്രതപ്പെടുന്നവര്‍   മൃഗങ്ങളെക്കാള്‍ അധപതിച്ചവരാനു. സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി സംഹാരങ്ങളുടെ അധികാരം  കയ്യാളുന്ന  -ലോകപോലീസ് ചമയുന്ന (അടിസ്ഥാന  വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ  ശബ്ദംഎന്നതൊക്കെ  വെറുതെ ) ഇന്നത്തെ മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇത്തരം മരിചു പ്യവരെ പോലുംവീണ്ടും വീണ്ടും കൊന്നുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു .സത്യത്തോട് അല്പം പോലും നീതി പുലര്‍ത്താത്ത വിധം സത്യമെന്ന വ്യാജേന അസത്യങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങള്‍ ,ആസ്വാദനം എന്നും,കലാ നിരൂപണം എന്നും, ജീവചരിത്രം എന്നും സാംസ്കാരിക ചരിത്രം ,എന്നും ഒക്കെ പേരില്‍ അച്ചടിച്ച്‌ വിടുമ്പോള്‍ അശ്രദ്ധ മൂലമോ അജ്ഞത മൂലമോ ഇവരുടെ വൃത്തങ്ങളില്‍ പെടാതെ മരിച്ചു വീഴ്തപ്പെടുന്നവര്‍ എത്രയെത്ര……..?.മരിച്ചു മന്നടിഞ്ഞിട്ടും ജനമനസ്സുകളില്‍ ജീവിക്കുംന്ന കലാകാരന്മാരെ പോലും ഇവര്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ ചവറ്റു കൊടടയില്‍ പോലും സ്ഥാനം കൊടുക്കാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും കൊന്നു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.
                                                          പശുവിന്റെ ചൊറിച്ചില്‍ മാറ്റാന്‍  എന്ന വ്യാജേന സ്വന്തം വയറു നിരക്കുന്ന കാക്കയെ പോലെ ,വര്‍ഷങ്ങളോളം വിയര്‍പ്പൊഴുക്കി കലാകാരന്‍ നേടി എടുത്ത സല്പെരിനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ഒന്നോ രണ്ടോ ലേഖനംഎഴുതി  അഥവാ ചാനല്‍ പരിപാടിഅവതരിപ്പിച്ച സ്വന്തം ഗ്ലാമര്‍ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്ന കല നിരൂപകരെ -അവരുടെ ചെയ്തിയെ ഒരു പരിധി വരെ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം,.ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും പശുവിനും കാക്കക്കും പ്രയോജനം ചെയ്യുന്ന പരസ്പര സഹകരണത്തിന്റെ നീതീകരനമെങ്കിലും അതിനുണ്ട്.എന്നാല്‍ ഒരു പടി കൂടി കടന്നു ,,എളുപ്പ വഴിയിലൂടെ തന്റെ  സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കുവാന്‍ ആയി ,അതിനു തനിക്കു  ഉപയോഗപ്പെടും എന്നുള്ള ചില കലാകാരന്മാരെ മാത്രം ഉള്‍പ്പെടുത്തി  വളരെ അധികം കൊട്ടി ഘോഴിക്കുന്ന ഒരു വൃത്തി കെ ട്ടാ  നിരൂപക സംസ്കാരം  നമ്മുടെ പ്രഭാതങ്ങളെ കീഴടക്കുന്നു.  .തന്റെ നെ റി കേടിനെ  ന്യായീകരിക്ക  തക്ക വിധം എതെങ്കിലു ഒരു വൃതതിലുള്ളവരെ ആണ് പരാമര്ഷിച്ചതെന്നും. പറയും .പരമാവധി എല്ലാവരെയും  ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ ഉതകും വിധം വൃത്തത്തിന്റെ വ്യാപ്തി  വര്‍ധിപ്പിക്കുക ആണ് തന്റെ കര്‍ത്തവ്യം  എന്നത് സൌകര്യ പൂര്‍വ്വം മറന്നുകൊണ്ട് തന്നിലെ കല ആസ്വാദന ശേഷിയുടെ മഹത്വത്തില്‍ ഇവര്‍ സായൂജ്യമടയും.പൂന്തോട്ടത്തിലെ ചുവന്ന പൂക്കളാണ് എനിക്കിഷ്ടം എന്ന് പറയുന്നതും ,ചുവന്ന പൂക്കള്‍ ഉള്ള പൂന്തോട്ടം ആണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം എന്നും പറയുന്നത്  തമ്മില്‍ വ്യത്യാസം ഉണ്ടല്ലോ. മാടംബിമാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും കാലത്ത് നില നിന്നിരുന്ന  തമസ്കരിക്കുക എന്ന ചരിത്ര  ആലേഖന  മുറ തന്നെ ""ലാഭാമിലാതതൊക്കെ തുലയട്ടെ"" എന്നാ മന്ത്രവുമായി ആധുനിക സാങ്കേതിക വളര്‍ച്ചയുടെ പിന്‍ബലത്താല്‍  തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുകയാണ്ഇവിടെ. ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കുന്ന ആധുനിക കലാകാരന്മാരില്‍ ചിലരെങ്കിലും നിരൂപകന്മാരുടെയും മാധ്യമങ്ങളുടെയും ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാനുള്ള കുറുക്കു വഴികള്‍ ആലോചിക്കുകയും അനന്തര ഫലമായി  മൂക്കും മുലയും മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെട്ട വികൃത രൂപം പൂണ്ട കലയുടെ  രോദനങ്ങള്‍  കേട്ട്   തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കഥകളിയുടെ ശവം (കഥകളി അരങ്ങില്‍ കഥ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് കഥകളി കഥാ പാത്രത്തിനു ജീവന്‍ ഉണ്ടാവുന്നത് .അതില്‍ നിന്ന് മുറിച് എടുത്ത് കാണിക്കുന്ന ഫോടോ  കഥകളിയുടെ ശവശരീരത്തിന്റെ തന്നെ ആണ്.) വച്ച് കശാപ്പു ശാല നടത്തുന്ന വാണിജ്യ തന്ത്രം എന്നോ തുടങ്ങിയതാണല്ലോ .
                                                 .
അഹോരാത്രം ഒരു കലക്കുവേണ്ടി ജീവിതം സമര്‍പ്പിച്ചു    മരിച്ചു പോയ കലാകാരന്‍ എക്സ്  ആണെന്ന്  വിചാരിക്കുക .     അവാര്‍ഡുകള്‍ തട്ടിപരിചെടുക്കുക,ചീഞ്ഞു നാറുന്ന ഗോസിപ്പുകള്‍ക്കുള്ള ഇരയാവുക,തന്റെതായ കലലോകത്തിനു ഉപരി ,മറ്റു കലമെഖലകളിലോ ( ആട്ടുന്നവനെ  പിടിച്ചു   നെയ്യാന്‍  ഏല്പിക്കും  പോലെ സിനിമയില്‍ അഭിനയിക്കുക  ,   അല്ലെങ്കില്‍       തന്റെ കലയെ  മറ്റുള്ളവയുമായി ചേര്‍ത്ത്(നെല്ല്  കുത്ത്  .അവില്‍   ഇടി .  കളരിപ്പയറ്റ്   പാട്ട്   കച്ചേരി  - ,,) സമന്വയം  നടത്തുക ..................ഇവയില്‍ ഒന്നും  പെടാത്ത ആള്‍ ആയിരുന്നു മരിച്ചു പോയ എക്സ്  എങ്കില്‍   അയ്യാളെ    തൂക്കി  കൊല്ലാന്‍  മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക്  അധികാരമുണ്ട്‌
,അവര്‍  അയാളെ  എഴുതാതെ  കൊല്ലും .ഒരു വ്യക്തി    ജീവിക്കണോ  മരിച്ചു കൊണ്ട്  ജീവിക്കണോ ,മരിച്ചിടും മരിക്കണോ എന്നെല്ലാം തീരുമാനിക്കാന്‍ അവരാണ്.അവര്‍ പറയും ""എക്സ് എന്നൊരാള്‍ ഇവിടെ ജീവിച്ചിട്ടില്ല""കൂലി എഴുത്തുകാരെ വച്ച്  എന്തും പടച്ചു വിട്ടു പണം സമ്പാദിക്കുന്ന കേരളത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക പാരമ്പര്യം അവകാശപ്പെടുന്ന മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ പറയും "എക്സ് എന്നൊരാള്‍ ഇവിടെ ജനിച്ചിട്ടില്ല."കണ്ടത് പറയാന്‍ നാവില്ലാത്ത സാധാരണ ജനന്തയുടെ നിസ്സഹായതക്ക് മുമ്പില്‍  "കണ്ട നീ അവിടെ നിലക്ക് കേട്ട  ഞാന്‍ പറയാം"എന്നാ ധിക്കാരത്തോടെ മാധ്യമ ലോകം പറയും " എക്സ് എന്നൊരാള്‍  ഇല്ല" 

ഇങ്ങനെ ഉള്ളതിനെ ഇല്ലാതാക്കാനും ഇല്ലാത്തതിനെ എന്തൊക്കെയോ ആക്കാനും കഴിവുള്ള മാധ്യമങ്ങളുടെ  ആധിപത്യം വിമര്‍ശിക്കപ്പെടേണ്ട തു  അല്ലെ...?

പൂച്ചക്ക് ആര് മണി കെട്ടും...?